นิยายประวัติศาสตร์ นิยายจีน อ่านนิยาย นิยายแปล
งานเลี้ยงเลิกกันตอน 11 โมง หนิงเฟยดื่มเหล้าไปเยอะพอสมควร แต่ยืนยันจะรอจนกว่ากู่หยุนติงจะกลับบ้านก่อนถึงจะกลับ ฟางหยวนคว้าแขนเขาแล้วดึงเขาออกไปข้างนอก “มัวแต่ชักช้าทำไม ทุกคนก็เหนื่อยกันหมดแล้ว เราต้องรอคุณกันทุกคนเลยเหรอ?” หนิงเฟยจ้องมองฟางหยวนด้วยสายตาเย็นชา …
เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ องค์ชายเก้าได้เล่าเรื่องนี้ให้ชูชูฟังว่า “ตระกูลเหอเช่อหลี่ถูกปราบปรามหมดแล้ว ไม่เพียงแต่เสนาบดีองครักษ์หลวงจะหายไป แต่แม้แต่เสนาบดีใหญ่ก็หายไปด้วย เพราะพวกเขาไม่ชอบซงโกตู พวกเขาถึงกับไม่ชอบหลานชายของตัวเองด้วย แล้วองค์รัชทายาทล่ะ? พ่อจะสบายใจได้อย่างไรเมื่อเห็นองค์รัชทายาท? ความแตกแยกและการแทรกแซงกิจการในวังของซงโกตูล้วนมีรากฐานมาจากองค์รัชทายาท…” …
บริเวณสนามหลังบ้านของสถาบันนอร์ทฟิฟท์ ชูชูขมวดคิ้วเมื่อเห็นเด็กๆ เล่นน้ำเปลือยกาย เมื่อเห็นเช่นนั้น คุณป้าจึงตบไหล่เธอเบาๆ แล้วพูดว่า “อย่าคิดแม้แต่จะก่อเรื่องนะ…” ชูชูโอบแขนป้าของเธอแล้วพูดว่า “อามู ฉันเสียใจจัง …
หลังจากวันที่เจ็ดนับจากการสิ้นพระชนม์ขององค์ชายซิน ครอบครัวของซูซูจึงย้ายไปอยู่ที่สวนฉางชุน ส่วนองค์ชายเก้า ก็ไม่ปรากฏข่าวคราวใดๆ ในกระทรวงรายได้มาก่อน และดูเหมือนท่านจะเซื่องซึมทุกวัน แทบจะไม่แตะตะเกียบกินข้าวกลางวันเลยด้วยซ้ำ เมื่อเห็นเช่นนั้น องค์ชายสี่จึงไม่คิดว่าเขาขี้เกียจ แต่กลับเป็นห่วงว่าเขาอาจทนความร้อนในเมืองไม่ไหว …
กู่หยุนติงเงียบไปสองวินาทีก่อนจะพูดว่า “เดี๋ยวผมไปเดี๋ยวนี้” ฟางหยวนพูดอย่างมีความสุขว่า “ตกลง เราจะรอคุณ!” หลังจากวางสายแล้ว ฟางหยวนก็วางโทรศัพท์ลงโดยจงใจไม่สบตาสีหน้าไม่พอใจของหนิงเฟย และพูดกับหลิงอี้หนัวเพียงว่า “คุณกูบอกว่าจะมาเร็วๆ นี้ …
กู่หยุนติงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน “ฉันจะไม่รบกวนคุณหรอก แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนบ้านกันอยู่นะ ถ้าต้องการอะไรก็มาหาฉันได้” ลำคอของหลิงอี้หนัวรู้สึกตึงเล็กน้อย เธอพยักหน้าเล็กน้อย แต่น้ำเสียงสุภาพแต่ห่างเหิน “ขอบคุณค่ะ!” กู่หยุนติงหันหลังและจากไป …
หลิงอี้หนัวพาเสี่ยวเหมี่ยวกลับบ้าน อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็ทำบะหมี่ไก่ให้ตัวเองกินหนึ่งชามใหญ่ๆ เตรียมไว้ให้เสี่ยวเหมี่ยว ฝนข้างนอกยังตกไม่หยุดเลย หลิงอี้หนัวนั่งขดตัวอยู่บนโซฟา กอดลูกแมวตัวน้อยไว้แน่นพลางดูละครโทรทัศน์ แต่ดูเหมือนวันนี้เธอจะใจลอย แม้แต่เนื้อเรื่องที่น่าตื่นเต้นก็ยังดึงความสนใจเธอไว้ไม่ได้ เธอมักจะหันศีรษะไปมองข้างนอกอยู่เรื่อยๆ …
เมื่อกลับเข้าไปในบ้าน เจ้าชายองค์ที่เก้าก็ทำตัวราวกับว่าทุกคนเป็นหนี้เขาแปดร้อยเส้นเงิน โดยไม่สนใจใครเลย เมื่อรุ่งอรุณมาเยือนและบรรดาสมาชิกอาวุโสของราชวงศ์เริ่มทยอยกันกลับ เจ้าชายองค์ที่เก้าก็ไม่รอช้าและรีบกลับไปยังที่ประทับของพระองค์ทันที เมื่อคืนชูชูเข้านอนเร็ว หลังจากที่องค์ชายเก้าล้างหน้าล้างตาเสร็จและนอนลงบนคัง (เตียงอิฐอุ่น) เธอก็ตื่นขึ้นเช่นกัน ฉันคิดว่าเจ้าชายองค์ที่เก้าคงจะนอนหลับพักผ่อนทันที …
เจ้าชายอันเสด็จไปยังเมืองไห่เตี้ยนเพื่อรายงานข่าวการเสียชีวิตและขออนุญาตจากพระราชวงศ์ ขุนนางและแม่ทัพจากกองทัพธงฟ้าอีกหลายคนเดินทางมาถึงที่ประทับของเจ้าชายซิน ในบรรดาฝูงชนนั้น เจ้าชายลำดับที่แปดและเจ้าชายลำดับที่เก้าทรงมีตำแหน่งสูงสุด ทุกคนต่างจับจ้องไปที่เจ้าชายองค์ที่แปดและเจ้าชายองค์ที่เก้า เจ้าชายองค์ที่แปดก็มองไปที่เจ้าชายองค์ที่เก้าเช่นกัน เจ้าชายองค์ที่เก้าหันหน้าหนี ไม่ว่าจะเป็นญาติหรืออาวุโสแค่ไหน ก็ไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะก้าวออกมาเป็นผู้นำ โดยพื้นฐานแล้วเขาไม่ใช่คนขี้กังวล …
เจ้าชายองค์ที่เก้าได้มอบเรื่องนี้ให้เจ้าชายองค์ที่สี่ดูแลต่อ และเลิกกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว แต่พอถึงบ้าน ต่อหน้าซูซู เขาก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมาว่า “คนข้างนอกบอกว่าพี่สี่ใจร้าย แต่จริงๆ แล้วเขาใจดีนะ เขาไม่ได้มีใจให้ครูหรอก เขาทำแบบนี้เพราะเห็นแก่เพื่อนบ้านเฉยๆ…” …
by 