นิยายประวัติศาสตร์ นิยายจีน อ่านนิยาย นิยายแปล
หลังจากตรวจสอบห่อโสมกว่าร้อยห่อแล้ว ก็เกิดความวุ่นวายขึ้นข้างนอก ปรากฏว่าใกล้จะถึงต้นเดือนจันทรคติที่สี่แล้ว และผู้คนจากทั่วทุกสารทิศถูกส่งไปเก็บชา วันนี้ที่โกดังเก็บชาดูผิดปกติไป ผู้บริหารหายไปหมด เหลือเพียงผู้จัดการโกดังไม่กี่คนที่ดูวิตกกังวล ขันทีผู้ดูแลวังต่างๆ ที่มาเก็บใบชาอดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบและนินทากันเอง องค์ชายเก้าหันไปถามหลี่เหวินว่า …
เว่ยเจียงหนิงตอบทันทีว่า “ผมเข้าใจแล้ว ผมจะแสร้งทำเป็นไม่รู้” เขาไม่ได้วางแผนที่จะไปร่วมงานหมั้นหรืองานแต่งงานของชิงหนิงด้วยซ้ำ น้องชายของเธอนั้นอ่อนแอและไร้ความสามารถ ล้มเหลวในการทำหน้าที่พี่ชายที่ดี เขาจะกล้ามาปรากฏตัวในงานสำคัญเช่นนี้ในชีวิตของเธอได้อย่างไร? ประตูแง้มอยู่ เขาผลักประตูเปิดออกแล้วเข้าไปข้างใน ซึ่งทั้งเขาและเว่ยหลินเซิงต่างก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก …
เหยาจิงกัดเค้กคำใหญ่แล้วพูดว่า “อย่าเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับพี่จิ่วเลย เปรียบเทียบกับฉันสิ คุณคือไอดอลของฉัน!” เธอผลักเค้กไปทางชิงหนิงพลางพูดว่า “เค้กนี้อร่อยมาก! ฝีมือการทำอาหารของคุณเทียบได้กับเชฟทำขนมระดับมิชลินสตาร์เลย คุณควรลองชิมดู!” ชิงหนิงนำเค้กมาให้และถามซูซีว่า “ป้าหวู่ทำเค้กนี้เหรอ?” …
ชางเหม่ยเซียนกล่าวทันทีว่า “ฉันจะรับผิดชอบเอง!” “ผมเกรงว่าผู้อำนวยการชางคงจ่ายไม่ไหว!” ประธานเฉิงกล่าวอย่างหนักแน่น “ความร่วมมือของเรากับหมิงจูนั้นเป็นเพราะนักออกแบบเว่ย หากไม่มีเธอ เราคงไม่สามารถสานต่อความร่วมมือนี้ได้” ชางเหม่ยเซียนยิ้ม ใบหน้าของเธอดูเป็นมิตรมากขึ้น “ฉันรับประกันได้เลยว่าฉันจะหานักออกแบบอาวุโสที่มีชื่อเสียงและความสามารถมากกว่าเว่ยชิงหนิงมาให้ท่านประธานเฉิงได้ …
โรงเก็บชา Guangchusi ตั้งอยู่ในศาลา Tiren ทางด้านตะวันออกของจัตุรัส Taihe Hall อาคารไทเรนพาวิลเลียนมีความกว้างเก้าช่องและลึกสามช่อง ซึ่งไม่เพียงพอ ดังนั้นปีกด้านตะวันออกที่อยู่ติดกันจึงกินพื้นที่ไปอีกหนึ่งแถว …
ทั่วทั้งราชสำนัก มีผู้คนมากมายพยายามตีความเจตนาของจักรพรรดิ ฉันมองไม่ออกจริงๆ หากกล่าวว่าจักรพรรดิให้ความสำคัญกับรัชทายาทแล้ว เมื่อใดก็ตามที่จักรพรรดิเสด็จออกจากเมืองหลวง พระองค์จะทรงแต่งตั้งรัชทายาทให้ติดตามไปด้วย ทำให้รัชทายาทไม่มีโอกาสได้ดูแลประเทศ หากกล่าวว่าจักรพรรดิไม่ให้ความสำคัญกับรัชทายาทแล้ว ในปีนี้รัชทายาทได้เสด็จไปประดิษฐานเครื่องบูชาที่วัดเทียนถานในพิธีเหมายัน สิ่งสำคัญที่ควรทราบคือ …
องค์ชายเก้าไอสองครั้งแล้วกล่าวด้วยประสบการณ์อันล้ำค่าว่า “ในครอบครัวที่ร่ำรวยและมีอำนาจ ไม่มีใครขาดแคลนอะไร สิ่งที่พวกเขาต้องการคือความรู้สึก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับแม่สามี พวกเธอจะสนใจแต่สิ่งที่พวกเธอชอบเกี่ยวกับลูกเขย ตราบใดที่พวกเธอจริงใจก็เพียงพอแล้ว ขนมอบสดใหม่และผลไม้ตามฤดูกาลเป็นของขวัญที่ดี ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ …
ยูยูยิ้มเผยให้เห็นฟันขาวเล็กๆ สองสามซี่ แล้วมองชิงหนิงด้วยความคาดหวัง “คุณแม่คะ อยากลองไหมคะ?” ชิงหนิงสบตากับเจียงเฉินด้วยความรักใคร่ลึกซึ้งและพยักหน้าอย่างจริงจัง “ฉันยินดีค่ะ ยินดีอย่างยิ่ง!” ดวงตาของเจียงเฉินโย่วลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขามองชิงหนิงอย่างช้าๆ …
วันต่อมา เจียงเฉินและชิงหนิงกลับไปที่บ้านหลังเก่าก่อน เมื่อเห็นว่าชิงหนิงมาด้วย แม่ของเจียงก็โล่งใจในที่สุด ขณะที่เจียงเฉินไปตามหา ยูยูกำลังเล่นอยู่ในสวน ส่วนชิงหนิงกำลังคุยกับแม่ของเจียงอยู่ในห้องนั่งเล่น ชิงหนิงรู้สึกผิดเล็กน้อย “ช่วงนี้ฉันยุ่งมากเลยไม่ได้กลับมากับพี่เฉิน ขอโทษที่ทำให้คุณเป็นห่วงนะคะ!” …
หลังจากพูดจบ เขาก็เดินไปหาชิงหนิง จับมือเธอ และมองเข้าไปในดวงตาที่ลึกซึ้งของเธอ ซึ่งเต็มไปด้วยความรักและความโหยหา จากนั้นเจียงเฉินก็นำชิงหนิงออกไปข้างนอก ทั้งสองต่างมองกันและกันเพียงคนเดียว ตั้งแต่ต้นจนจบ เจียงเฉินไม่เคยเหลียวมองหมิงซานอีกเลย หมิงซานยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเหม่อลอย …
by 