บทที่ 1614 บ้านที่ฉันซื้อด้วยตัวเอง!

บ้านหลังนี้มีขนาดใหญ่มาก มีพื้นที่ใช้สอยกว่า 200 ตารางเมตร ตกแต่งในสไตล์มินิมอลเพื่อให้เหมาะกับคนรุ่นใหม่ แต่ความหรูหราของเฟอร์นิเจอร์แต่ละชิ้นนั้นสัมผัสได้ตั้งแต่แรกเห็นจากของตกแต่งอื่นๆ นอกจากนี้ ระเบียงชมวิวขนาดใหญ่ที่มองเห็นได้ถึง 270 องศา …

บทที่ 1614 บ้านที่ฉันซื้อด้วยตัวเอง! Read More

บทที่ 1615 ห้องนิรภัยสีเงิน

เมื่อองค์ชายสี่เสด็จกลับถึงกระทรวงการคลัง ก็เกือบเที่ยงแล้ว เจ้าชายองค์ที่เก้าเริ่มง่วงแล้ว เขาเพิ่งได้สติเมื่อได้ยินเสียงเอะอะโวยวายข้างนอกและลุกขึ้นจากเก้าอี้ เจ้าชายองค์ที่สี่ทรงยืนอยู่ที่ประตู มองไปยังบ้านหลังเล็ก ๆ ที่คับแคบด้วยท่าทีไม่ค่อยพอใจนัก ห้องนั้นไม่ใหญ่มาก มีเตียงอิฐอุ่น …

บทที่ 1615 ห้องนิรภัยสีเงิน Read More

บทที่ 1614 สิบล้านตำลึงเงิน

นอกการศึกษา Qingxi ในสวนฉางชุน เจ้าชายองค์ที่สี่ทรงรอเข้าเฝ้าพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวด้วยความกังวลใจ เหตุใดท่านจึงถูกเรียกตัวมาที่นี่ในเวลานี้ มีเรื่องด่วนจากกระทรวงรายได้หรือไม่? เกี่ยวข้องกับการที่เจ้าชายได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เมื่อวานนี้ใช่ไหม? เจ้าชายองค์ที่สี่ทรงมีสีหน้าเคร่งขรึม แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เขาไม่ได้อิจฉาที่เจ้าชายองค์ที่สามได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเจ้าชายแห่งมณฑล …

บทที่ 1614 สิบล้านตำลึงเงิน Read More

บทที่ 1613 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

เมื่อพวกเขามาถึงห้องทำงานของสำนักพระราชวัง องค์ชายสิบสองก็เสด็จมาถึงก่อนแล้ว แต่ห้องเดียวกันนั้นกลับดูเงียบกว่ามาก เมื่อเห็นเจ้าชายองค์ที่เก้าเสด็จเข้ามา เจ้าชายองค์ที่สิบสองจึงทรงลุกขึ้นยืน เมื่อเห็นว่าเขาดูไม่เป็นอะไร เจ้าชายองค์ที่เก้าก็รู้สึกโล่งใจมาก กลับมายังสถานที่ที่คุ้นเคย มองไปยังบ้านหลังใหญ่และโต๊ะทำงานว่างเปล่า เขาเดินไปรอบๆ …

บทที่ 1613 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน Read More

บทที่ 1613 บ้านใหม่ของ Ling Yinuo

แม่ของหลิงยิ้มและดุว่า “อย่าคิดว่าอิสรภาพนั้นวิเศษเกินไปนะ ลูกอาจจะอยู่ข้างนอกได้ไม่ถึงเดือนก็เริ่มร้องไห้ขอร้องให้กลับบ้านแล้ว!” หลิงอี้หนัวเอียงศีรษะและยิ้ม “เหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันร้องไห้และงอแงเรื่องการกลับมาก็คือ ฉันคิดถึงคุณยายมาก!” แม่ของหลิงพ่นลมหายใจออกมา “แกเอาแต่พูดจาหวานๆใส่ฉัน!” หลิงอี้หนัวกล่าวว่า “ฉันตกลงกับคุณแล้วค่ะ …

บทที่ 1613 บ้านใหม่ของ Ling Yinuo Read More

บทที่ 1612 เด็กหญิงนม

หลิงอี้หนัวลุกขึ้นเดินไปหยิบปอเปี๊ยะแล้วเดินออกไป แต่หนิงเฟยกลับพูดกับเจี้ยนเสี่ยวฉีที่ยืนอยู่ข้างๆ ว่า “ขอโทษนะ!” เจียนเสี่ยวฉีถอยหลังไปหนึ่งก้าวด้วยความเขินอาย หนิงเฟยคว้าข้อมือซ้ายของหลิงอี้หนัว ดึงเธอให้ยืนอยู่ข้างๆ เขา แล้วยื่นปอเปี๊ยะเผือกให้เธอ “อย่าวิ่งวุ่น …

บทที่ 1612 เด็กหญิงนม Read More

บทที่ 1611 ความสามารถในการรักใครสักคน

ซู่ซินนั่งข้างกู่เฉิงเฟิง สีหน้าของเธอค่อนข้างไม่พอใจ ราวกับว่าเธอถูกกระทำไม่เป็นธรรมแต่ไม่กล้าพูดออกมา กู่หยุนติงลุกขึ้นยืน และเจ้าแมวน้อยก็กระโดดขึ้นไปบนไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา แล้วนอนนิ่งอยู่บนนั้นอย่างเชื่อฟัง ขนสีขาวนุ่มนิ่มของมันดูขี้เกียจและน่ารัก ดวงตาโตๆ ของมันส่งเสียงร้องจิ๊บๆ ขณะมองไปยังซู่ซินและกู่เฉิงเฟิง …

บทที่ 1611 ความสามารถในการรักใครสักคน Read More

บทที่ 1612 การขอโทษ

การที่องค์ชายสิบได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นองค์ชายลำดับที่สองนั้น เป็นเรื่องหนึ่งด้วยภูมิหลังของพระองค์ แต่ไม่มีทางใดที่จะขัดขวางการได้รับบรรดาศักดิ์สูงเช่นนั้นได้ เพราะพระราชวงศ์และขุนนางต่างจับตามองอยู่ เจ้าชายองค์ที่สามทำร้ายและรังแกพี่น้องของตน เขาเป็นคนไม่ดีเลย พระสนมหรงก็ไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์เช่นกัน แม่และลูกชายคู่นี้เป็นศัตรูของเขาอย่างชัดเจน เมื่อเลื่อนตำแหน่งเจ้าชายองค์ที่สามขึ้นเป็นเจ้าชายแล้ว เจ้าชายรัชทายาทจะมีสถานะอย่างไร? …

บทที่ 1612 การขอโทษ Read More

บทที่ 1611 ช็อก

เจ้าชายองค์ที่เก้าพึมพำอะไรบางอย่างแล้วก็นึกขึ้นได้ว่า พระองค์ลืมถามเจ้าชายองค์ที่สิบเกี่ยวกับตำแหน่งของพระองค์ เจ้าชายประจำมณฑลต่าง ๆ มีตำแหน่งทางราชวงศ์ เขาไม่สามารถอยู่นิ่งได้อีกต่อไปแล้ว จึงพูดกับชูชูว่า “ข้าจะไปพบองค์ชายสิบ ข้าสงสัยว่าท่านข่านผู้เป็นบิดาได้เลือกพระยศอันเป็นมงคลอะไรไว้ และมันฟังดูดีหรือไม่…” …

บทที่ 1611 ช็อก Read More

บทที่ 1610 พระราชกฤษฎีกาหลายฉบับ

เนื่องจากมีข่าวออกมาจากราชสำนักว่าโอรสของเจ้าชายเจียนซิวและเจ้าชายกง ซึ่งได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์พร้อมกับเจ้าชายทั้งสองพระองค์ ก็จะได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน ทั้งสองคนนั้นเป็นโอรสของเจ้าชายแต่ไม่ได้เกิดจากนางสนม มีอายุครบ 20 ปีในปีนี้ และควรได้รับพระราชทานยศเป็นนายพลผู้ช่วยชั้นสาม อย่างไรก็ตาม มีหลักเกณฑ์สำหรับการพระราชทานยศ …

บทที่ 1610 พระราชกฤษฎีกาหลายฉบับ Read More