Author: Admin

ชูชูหัวเราะแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้เจอน้องสะใภ้คนที่สามมาสองวันแล้ว เธอกลายเป็นแพทย์หลวงไปแล้วเหรอ?” พระชายาองค์ที่สามทรงส่งเสียงฮึดฮัดเบาๆ พระมเหสีของเจ้าชายองค์ที่สิบสามทรงเห็นเหตุการณ์นั้นอีกครั้ง ฉันคิดว่าพี่สะใภ้สองคนนี้เป็นญาติกันและน่าจะสนิทกันมากกว่า แต่เมื่อพิจารณาจากยศถาบรรดาศักดิ์และการสนทนาแล้ว ดูเหมือนพวกเธอจะไม่สนิทกันเท่ากับภรรยาขององค์ชายเจ็ดและภรรยาขององค์ชายเก้า เจ้าชายพระราชสวามีองค์ที่สามทรงมองสำรวจเจ้าชายพระราชสวามีองค์ที่สิบสามตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันเคยเจอน้องสะใภ้มาบ้างแล้ว …

ชายคนนั้นนั่งอยู่ในแสงสลัวๆ ออร่าของเขาเย็นชาและหดหู่ เขาโน้มศีรษะลงเล็กน้อย ใบหน้าคมชัดดูหมองคล้ำและไร้ชีวิตชีวา และโดยรวมแล้วบุคลิกของเขายิ่งดูเงียบเหงาลงไปอีก หลิงอี้หางเดินเข้ามา ขมวดคิ้ว แล้วพูดว่า “ไปได้แล้วล่ะ!” ซีหยานส่ายหัวครู่หนึ่งแล้วพูดว่า …

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ความคิดแรกของหลิงอี้หนัวคือ ซีเหยียนคงยกเสี่ยวเหมี่ยวให้เฉินติง เพราะเขาไม่เคยชอบเสี่ยวเหมี่ยวตั้งแต่แรกอยู่แล้ว หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น เธอจึงหันหลังเดินจากไป อยากจะวิ่งตามแมวน้อยตัวนั้นไป ข้างนอกฝนตก หลิงอี้หนัววิ่งออกไปยืนริมถนนแล้วมองไปรอบๆ ท่ามกลางฝูงชนที่กางร่มอยู่ข้างหน้า …

รอยยิ้มของหวังปินจางลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เจ้านายของเราก็คือเจ้านายของเรา เขาจะมีตัวตนอื่นใดอีกหรือไม่นั้น ไม่ใช่เรื่องของเรา” “มันจะไม่เกี่ยวกันได้ยังไงล่ะ?” เฉินติงพูดเบาๆ “ลองคิดดูสิ ถ้าเขาเป็นแค่เจ้าของร้านหม้อไฟ คุณก็เป็นได้แค่พนักงานในร้านหม้อไฟ แต่ถ้าเขาเป็นประธานบริษัทใหญ่ …

ในพระราชวังที่สี่ทางทิศเหนือ พระชายาขององค์ชายสิบสามทรงยืนอยู่ใต้ระเบียง พระทัยของพระนางเต็มไปด้วยความคิดถึงองค์ชายสิบสาม ในขณะนั้น จักรพรรดิได้เรียกองค์ชายสิบสามเข้าพบ และพระชายาขององค์ชายสิบสามก็ทรงระลึกถึงการเสด็จพระราชดำเนินตรวจราชสมบัติของจักรพรรดิด้วย แม้กระทั่งก่อนการคัดเลือกองค์รัชทายาท ครอบครัวของจักรพรรดิได้กล่าวไว้ว่า เจ้าชายองค์ที่สิบสามทรงได้รับความโปรดปรานอย่างมาก และทรงติดตามจักรพรรดิมาตั้งแต่รัชกาลที่สามสิบเจ็ด …

นิกูจูรออยู่นาน แต่ก็ไม่มีปะการังหรืออำพันปรากฏขึ้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ เจ้าตัวเล็กปฏิเสธที่จะรับมัน เธอรู้ว่ากฎก็คือกฎ และการทำตัวเป็นคนงี่เง่าก็ไร้ประโยชน์และมีแต่จะทำให้เธอโดนดุเท่านั้น จากนั้นเธอก็เอาแก้มแนบกับแก้มของคังซีอีกครั้ง แล้วรีบพูดว่า “คุณปู่ สุขสันต์วันปีใหม่! …

เด็กๆ ตัวเล็กๆ ต่างทักทายผู้คนอย่างเชื่อฟัง เจ้าชายองค์ที่เจ็ดและพระชายาไม่เป็นอะไร แต่เจ้าชายองค์ที่สิบสามและพระชายาต้อนรับเด็กๆ ด้วยท่าทีที่เคร่งขรึมมาก เจ้าหญิงองค์ที่สิบสามยังคงรู้สึกเขินอายเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้พบกับหลานชายและหลานสาว ดังนั้นเธอจึงควรแสดงความเคารพต่อพวกเขา เธอเตรียมของขวัญมากมายสำหรับการเดินทางครั้งนี้ …

คืนนั้นเธอได้ดื่มเหล้าไปมาก จนปวดหัวและเจ็บหน้าอก ในขณะนั้นเอง เธอก็พลันตระหนักได้ว่า เมื่อคนเราเศร้าโศกอย่างสุดซึ้ง หัวใจก็เจ็บปวดจริงๆ * เย็นวันนั้น มีลูกค้าเหลืออยู่ในร้านเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่กำลังรับประทานอาหารอยู่ และซีหยานก็ออกไปที่หลังบ้านเพื่อสูบบุหรี่ …

ที่นั่งในล็อบบี้ถูกจับจองไปสองในสาม และสถานที่นั้นก็เต็มไปด้วยเสียงดังและเสียงพูดคุย แต่ซูซีที่นั่งอยู่ที่นั่นกลับโดดเด่นสะดุดตาเสมอ เธอแต่งงานแล้วและกลายเป็นนางหลิง แต่บุคลิกที่บริสุทธิ์และสะอาดของเธอจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เขายกชาและผลไม้มาวางบนโต๊ะ แล้วถามด้วยน้ำเสียงต่ำ นุ่มนวล และแหบเล็กน้อยว่า “วันนี้ไม่ว่างใช่ไหมครับ/คะ?” …

เพื่อช่วยให้หลิงหยินั่วผ่อนคลาย ซูซีและหลิงจิ่วเจ๋อจึงปรึกษาหารือกันและตัดสินใจไปขี่ม้าด้วยกัน เมื่อหยูจิงรู้ว่าพวกเขากำลังจะออกไปข้างนอก เธอรู้สึกขอบคุณซูซีมาก และขอให้เธอ “ช่วยดูแลอี้หนัวให้ฉันด้วย” ซูซีหัวเราะเบาๆ “ไม่ต้องห่วง!” หลิง จิ่วเจ๋อ …