นิยายประวัติศาสตร์ นิยายจีน อ่านนิยาย นิยายแปล
ใบมีดแวววาวส่องประกายอย่างเย็นชาไปทั่วตรอก หยุนซูไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้ เธอเห็นมีดยาวเฉียดเข้าที่คออย่างชัดเจนจากหางตา ใบหน้าของเธอซีดเผือดเล็กน้อย ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนด้วยความตกใจและโกรธว่า “หยุด!” “ฟู่!” ในเวลาเดียวกัน เสียงลมที่ดังแหลมยิ่งขึ้นก็ดังขึ้น ก่อนที่หยุนซูจะทันได้ตอบสนอง …
เสียงแหบห้าวยังสะท้อนไปตามถนนอันยาวไกล ผู้ขี่ม้าตัวเก่งที่นำคณะค้นหาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากอันฉี เขาใช้แสงไฟสลัวๆ บนถนนยาวตามเสียงนั้นไปและเห็นเจ้าชายลำดับที่ห้ามีท่าทางยุ่งเหยิง เซ และวิ่งเข้ามาหาเขาไม่ไกลนัก เจ้าชายองค์ที่ห้าดูโทรมอย่างมากในตอนนี้ เสื้อผ้าของเขาเปื้อนไปด้วยเลือดและฝุ่น ผมของเขายุ่งเหยิง ในตอนแรกเขาดูเหมือนผู้ลี้ภัยที่กำลังหนีภัยพิบัติ …
ในขณะนี้ หากใครมองลงมาจากท้องฟ้าเหนือเมืองหลวง ก็จะเห็นฝูงชนแห่กันไปทางทิศตะวันออกของเมืองหลวงทุกทิศทุกทาง เหมือนกับน้ำท่วมท้น ทันใดนั้น ลมและเมฆก็พัดแรง! ทั่วทั้งเมืองหลวงเต็มไปด้วยเสียงกีบม้าและเสียงฝีเท้าอันรวดเร็ว ในขณะนี้ ณ ใจกลางความโกลาหล …
ชูชูได้สัญญากับเจ้าชายองค์ที่เก้าว่าเธอจะได้เห็นโคมไฟ แต่เธอไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ในตอนนี้ หลังงานเลี้ยงเทศกาลโคมไฟ เจ้าชายลำดับที่เก้าพาเจ้าชายลำดับที่สิบเจ็ดไปที่คลินิกโรคไข้ทรพิษ เจ้าชายองค์ที่สิบเจ็ดมาพร้อมกับพี่เลี้ยงเด็กและขันทีที่คุ้นเคย แต่เขาดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวา เจ้าชายเก้ากล่าวว่า “หลังจากฉีดวัคซีนแล้ว เจ้าจะไม่กลัวที่จะพบปะผู้คนอีกต่อไป และเจ้ายังสามารถออกจากวังได้ …
พระสวามีอีถามคำถามนี้เพียงคำถามเดียวและไม่ได้พูดอะไรอีก เธอรู้สึกวิตกกังวลอย่างมาก หากจักรพรรดิไม่เมตตา พระองค์ก็เสด็จไปเยี่ยมเจ้าชายองค์ที่สิบเจ็ดถึงสามครั้งภายในเวลาไม่กี่วัน หากจักรพรรดิมีเมตตา พระองค์ก็ทรงอนุญาตให้บุตรชายของพระองค์ใช้วัคซีนป้องกันไข้ทรพิษชนิดใหม่โดยตรง พระสวามีอีรู้สึกมีก้อนในลำคอ เมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่องค์ชายเก้าและองค์ชายสิบได้รับการฉีดวัคซีนป้องกันโรคไข้ทรพิษ ไม่ใช่แค่พวกเขาสองคนเท่านั้น แต่เจ้าชายทุกคนที่อยู่ตรงหน้าพวกเขาต่างก็ปลูกมันไว้ …
ผู้คนที่ชูชู่และองค์ชายเก้าส่งไปที่ที่ดินเพื่อไปเอาผักและไข่ต่างก็กลับมาแล้ว นอกจากอาหารที่ฉันกินเองแล้ว ฉันยังเตรียมอาหารไว้หลายส่วนและส่งบางส่วนไปที่องค์ชายหนึ่ง องค์ชายแปด และร้านหนังสือเถาหยวนด้วย ในส่วนของส่วนแบ่งของเจ้าชายองค์ที่สิบสี่ ทั้งคู่ได้หารือกันและลบทิ้งไปเฉยๆ ในอดีตสิ่งนี้จะไม่ได้ถูกละเว้น แม้ว่าจะไม่ใช่สำหรับเจ้าชายลำดับที่สิบสี่ก็ยังควรแสดงให้จักรพรรดิคังซีและเจ้าชายลำดับที่สี่ดู แม้องค์ชายสิบสี่จะดูน่ารังเกียจ …
ภายในพระราชวัง คณะผู้แทนราชวงศ์ถังใต้กำลังรายงานกำหนดการเดินทางกลับ คณะผู้แทนราชวงศ์ถังใต้ไม่ได้คัดค้านการเลือกเจ้าชายเป็นคู่หมั้น พวกเขาไม่สนใจว่าเจ้าชายจินจะเป็นพ่อค้าที่มีนามสกุลอื่น และไม่ได้มีเชื้อพระวงศ์ในราชวงศ์โจวอันยิ่งใหญ่ เจ้าหญิงหลงเย่เป็นมันฝรั่งร้อนสำหรับพวกเขา ตราบใดที่ยังมีคนเต็มใจที่จะยอมรับเธอ มันก็ไม่สำคัญว่าใครจะยอมรับเธอ หลังจากหารือเรื่องการซื้อปืนคาบศิลาแล้ว พวกเขาไม่ได้วางแผนที่จะอยู่ต่ออีกเลย …
หลังจากที่หลงเย่และกงจื่อโหยวได้พูดคุยกันอย่างเปิดใจ การแต่งงานก็ได้รับการสรุปอย่างรวดเร็ว การหารือกันในเมืองหลวงดำเนินมาเป็นเวลานาน และรัฐมนตรีหลายคนในราชสำนักก็เชื่อว่ามกุฎราชกุมารเป็นผู้เหมาะสมที่สุดสำหรับการสมรส ฉันคิดว่าเรื่องนี้คงต้องเลื่อนออกไปสักเดือนหรือสองเดือน แต่ใครจะคิดว่าเจ้าชายจะปรากฏตัวขึ้นมาแล้วสรุปเรื่องใหญ่โตอย่างการแต่งงานให้เสร็จภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน หลายๆ คนเคยคาดเดากันไว้ก่อนหน้านี้ว่ามกุฎราชกุมารีและเจ้าหญิงหลงเย่จะต้องเผชิญการแย่งชิงอำนาจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่อย่างไม่คาดคิด ทั้งสองก็ถูกใจกันทันทีและนอนด้วยกันหลังจากพบกันเพียงไม่กี่ครั้ง …
ท่าทางสงบนิ่งของหลงเย่แข็งทื่อ และปลายนิ้วของเธอก็สั่นจนแทบมองไม่เห็น กงจื่อโย่วดึงแขนเสื้อของเขาและยิ้มจางๆ ให้เธอทันที “นานกว่านี้ ฉันไม่โง่” “ฉันรู้ว่าพวกคุณคิดว่าฉันโง่ แต่ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะ ฉันคิดว่าฉันฉลาดกว่าเจ้าหน้ากากเงินหัวหมูนั่นเยอะเลย” “เจ้ามีความสามารถมาก …
“วันนี้ข้ามีธุระยุ่งมาก และเพิ่งจะมีโอกาสได้ไปเยี่ยมท่านเจ้าเมือง โปรดอภัยให้ข้าด้วย” “ไม่มีอะไรครับ ขอบคุณที่เป็นห่วงครับ นายพลโจว” สีหน้าของหยุนเฉิงหนานยังคงไม่น่าพอใจ และน้ำเสียงของเขาก็แตกต่างไปจากปกติ เมื่อมองดูหยุนเฉิงหนาน โจวหูเว่ยก็พูดว่า …
by 
