นิยายประวัติศาสตร์ นิยายจีน อ่านนิยาย นิยายแปล
มีข่าวลือกันว่าเจ้าชายที่สิบเก้าเป็นคนเย็นชา เย่อหยิ่ง และไม่ชอบผู้หญิง ซ่างเหลียงเยว่จ้องมองหน้าท้องกลมๆ ของเธอ เขาไม่ชอบผู้หญิง แล้วตอนนี้ลูกในท้องของเธอเป็นใครล่ะ
มีข่าวลือกันว่าเจ้าชายลำดับที่สิบเก้ามีใบหน้าเหมือนกับเทพเจ้า และธรณีประตูของพระราชวังก็ถูกเหยียบย่ำลงด้วยการมีอยู่ของเขา ซ่างเหลียงเยว่ ฮ่าๆ ดึงดูดผึ้งและผีเสื้อ!
กล่าวกันว่าลุงที่สิบเก้าได้สร้างความสำเร็จทางการทหารที่ยิ่งใหญ่และเป็นรองเพียงจักรพรรดิในราชอาณาจักรตี้หลินเท่านั้น ซ่างเหลียงเยว่มองดูชายที่กำลังล้างเท้าของนาง “ท่านชาย คนข้างนอกบอกว่าท่านไม่มีใครทัดเทียม แล้วข้าพเจ้าเป็นใคร?”
ตี้หยูหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดเท้าของนางอย่างใจเย็น แล้วเงยหน้าขึ้นมอง “ท่านคิดอย่างไร?”
ชางเหลียงเยว่ถูกตี้หยูตรึงไว้กับเตียง ดวงตาดำสนิทของตี้หยูจ้องมองเธอราวกับราตรีที่มืดมิดที่สุดโดยปราศจากแสงสว่างใดๆ บรรยากาศที่น่าขนลุกแผ่ซ่านออกมาจากภายใน ราวกับแฝงด้วยเจตนาร้าย ต้องการกลืนกินซ่างเหลียงเยว่ทั้งเป็น เรียกได้ว่าไม่มีใครต้านทานสายตาแบบนั้นได้เลย ซางเหลียงเยว่ก็เหมือนกัน แต่…… แม้จะถูกจ้องมองอย่างนั้น ซางเหลียงเยว่ก็ขยับตัวไม่ได้ …
“นำทาง” ไป่ไป่ลงพื้นด้วยเสียงดังฟู่และวิ่งไปข้างหน้า ซางเหลียงเยว่ส่งยิ้ม ยกเสื้อคลุมขึ้น แล้วเดินตามไป๋ไป๋ไปข้างหน้า สัตว์ตัวน้อยกลัวว่าจะคลาดสายตาหรือมองไม่เห็นเธอ จึงวิ่งไปสักพักแล้วก็หยุด เมื่อมันหยุด มันจะใช้เท้าตะปบไปทั่ว แล้วก็นั่งลงอย่างเชื่อฟัง …
“ฝ่าบาท นี่คือของจากเจ้าของร้านที่สั่งให้ข้าพเจ้านำมาถวายแด่ฝ่าบาท” ในที่สุด คำพูดเหล่านั้นก็ไม่ถูกกล่าวซ้ำอีก และตี้หยูก็หยุดการเคลื่อนไหวของเขา สายตาที่จ้องมองกระดานหมากรุกอยู่นั้น ในที่สุดก็หันไปจับมือของยามที่ซ่อนตัวอยู่ ยามถือซองจดหมายอยู่ซองหนึ่ง จดหมายฉบับนั้นไม่ใช่จดหมายบางๆ ทั่วไป …
อาจารย์อยู่ที่ไหน? ยังไม่เสร็จอีกเหรอ? พนักงานเสิร์ฟวางอาหารลงแล้วพูดว่า “เชิญรับประทานอาหารอย่างอร่อยนะครับ” “อืม” หลังจากเสี่ยวเอ๋อร์จากไป ซางเหลียงเยว่ก็กล่าวว่า “ข้าจะไปหาอาจารย์ของข้า” ไป่ไป่ยังคงคิดถึงการกินอะไรอร่อยๆอยู่ เมื่อได้ยินคำพูดของซ่างเหลียงเยว่ …
“ฝ่าบาททรงผิดหรือ?” เสียงฝีเท้าของม้าดังสนั่นและเร่งรีบ บ่งบอกอย่างชัดเจนว่ามีเหตุการณ์เร่งด่วนเกิดขึ้น และหากกวนผิงรีบเร่งไล่ตามพวกเขาไปเช่นนั้น จะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากว่าองค์ชายมีธุระสำคัญต้องทำ? ดีทซ์ดึงบังเหียนเรียบร้อยแล้ว และรถม้าก็หยุดลง กวนผิงยกมือไหว้และมองไปที่ซ่างเหลียงเยว่พลางกล่าวว่า “ฝ่าบาททรงมีพระราชดำรัสให้ข้าแอบคุ้มกันหมอเย่ไปยังเมืองหมินโจว เมื่อครู่ขณะที่ติดตามหมอเย่ …
“ฝ่าบาท พระชายาได้เสด็จประพาสเมืองชิวเหอแล้ว” ตี้หยูมองหนังสือเล่มนั้น ดวงตาของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง สีหน้าก็เหมือนเดิม แม้แต่สีหน้าของเขาก็ดูราวกับถูกแกะสลักออกมาจากภาพวาด เมื่อวาดเสร็จแล้ว จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ อย่างไรก็ตาม ความจริงก็คือ …
ซางเหลียงเยว่หันไปมอง และได่ฉีก็มองไปที่ประตูเช่นกัน ก่อนที่เดียตซ์จะทันได้พูดอะไร คนที่อยู่ข้างนอกก็พูดขึ้นว่า “นายท่าน ท่านคงเหนื่อยจากการเดินทางมาก ผมได้นำน้ำอุ่นมาให้ท่านล้างหน้าแล้วครับ” Daici มองไปที่ Shang …
“เจ้าของร้านครับ เราดึงปกเสื้อลงได้ แต่ถ้าเราดึงมันเปิดออก แล้วปรากฏว่าไม่มีรอยสักของชาวนังกาอยู่บนคอเราล่ะครับ?” ถ้าหากชางเหลียงเยว่เป็นผู้ชายจริงๆ ก็คงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง แต่เมื่อดึงปกเสื้อของเขาดูก็พบว่าเขาไม่ใช่คนจากตระกูลหนานเจีย แต่เธอเป็นผู้หญิง และการที่เธอไปดึงปกเสื้อในที่สาธารณะแบบนั้นถือว่าไม่เหมาะสม แม้ว่าจะไม่มีใครรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงก็ตาม …
คฤหาสน์แห่งความเฉลียวฉลาด ศึกษา. ยามคนหนึ่งเดินเข้ามาและยื่นจดหมายซึ่งเพิ่งส่งมาถึงเขาและยังอุ่นอยู่ในมือ ให้กับตี้หยู ตี้หยูรับจดหมายมาและเปิดอ่าน “พระราชสวามีเสด็จออกจากเมืองลี่โจวเวลา 9:00 น. วันนี้ มุ่งหน้าไปยังเมืองหมินโจว …
ไดซีหันกลับมาถามซ่างเหลียงเยว่ในรถม้าว่า “นายน้อย พวกเรากำลังจะไปเมืองหมินโจวใช่ไหมคะ” ชางเหลียงเยว่กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องนี้อยู่ ไม่ว่าจะคิดยังไง มันก็ผิดอยู่ดี รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เธอก็ยังหาคำตอบไม่ได้อยู่พักหนึ่ง ชางเหลียงเยว่ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “เดี๋ยวก่อน …
by