by 
ซีเหิงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “สองวันที่ผ่านมา ฉันได้ส่งคนไปสืบเบาะแสเกี่ยวกับพ่อแม่บุญธรรมของคุณเพื่อตามหาคนที่ลักพาตัวคุณไป เธอถูกจับได้เมื่อประมาณปีก่อนและตอนนี้อยู่ในคุกแล้ว ฉันได้ส่งคนไป ‘จัดการ’ เธอแล้ว”
ดวงตาของเจียงทูนานเย็นชาเล็กน้อยขณะที่เขาพยักหน้าช้าๆ
ซีเหิงกล่าวต่อว่า “นอกจากนี้ ‘พ่อแม่บุญธรรม’ ของคุณก็ไม่ได้ดีอะไร ลูกชายของพวกเขาก็เป็นคนไร้ประโยชน์ หาแฟนได้แล้ว และทั้งคู่ก็ไม่ทำงาน พวกเขากิน ดื่ม และสนุกสนานไปเรื่อยๆ โดยอาศัยเงินจากพ่อแม่ พวกเขายังมักจะทำร้ายร่างกายและดุด่าพ่อแม่เพื่อขอเงินอีกด้วย ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ฉันจึงไม่มีใครไปยุ่งกับพวกเขาอีกเลย”
เจียง ตูนาน กล่าวว่า “ฉันปล่อยวางความแค้นที่มีต่อพวกเขามานานแล้ว พวกเขาไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของฉันตั้งแต่แรก พวกเขาซื้อฉันมา และพวกเขาก็สามารถขายฉันได้เช่นกัน ฉันไม่มีความรู้สึกใดๆ ต่อพวกเขา ดังนั้นฉันจึงไม่เกลียดพวกเขาด้วย”
“ฉันต่างหากที่เกลียดพวกมัน!” เสียงของซีเหิงเย็นชาและหนักแน่น “นึกถึงตอนที่พวกมันเคยทุบตีและด่าทอคุณ ฉันรู้สึกว่าการลงโทษที่พวกมันได้รับตอนนี้ยังไม่เพียงพอเลย!”
หัวใจของเจียงทูนานเต้นผิดจังหวะราวกับถูกมดกัด ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นไปทั่วหัวใจ เธอยกหางตาขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดเบาๆ ว่า “พวกเขาขายฉัน แต่พวกเขาก็ทำให้ฉันได้พบกับคุณ ดังนั้นฉันจึงไม่เกลียดพวกเขาจริงๆ!”
ซีเหิงโอบแขนรอบไหล่ของหญิงสาว สายตาของทั้งคู่ประสานกัน แววตาดำสนิทของเขาดูลึกซึ้งและชัดเจนยิ่งขึ้น
“วันนั้น คุณปู่ฉินถามฉันว่าฉันรู้ได้อย่างไรว่าคุณมีปาน ฉันยังไม่ได้ตอบเลย คุณคิดว่าฉันควรตอบว่าอย่างไรดี?”
เสียงของเขาสูงขึ้นในช่วงท้าย มีความแหบพร่าที่ดึงดูดใจ ผสานกับเสียงฝน ทำให้ผู้ฟังเคลิบเคลิ้มและหัวใจเต้นรัว
เจียงทูนานยิ้ม ดวงตาเป็นประกายราวกับสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วง “บอกความจริงมาเถอะครับ คุณเจียง คุณกล้าหรือเปล่า?”
“คุณคิดว่าฉันกลัวเหรอ?”
ชายคนนั้นพึมพำอะไรบางอย่าง ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวบีบคางบอบบางของเธอเบาๆ แล้วก้มลงจูบที่ริมฝีปากของเธอ
ริมฝีปากของเธออุ่นและเย็นในเวลาเดียวกัน เหมือนหยกที่ชุ่มฉ่ำด้วยสายฝน ความงามอันเย็นชาของเธอได้สลายไปนานแล้วใต้ริมฝีปาก เหลือเพียงสัมผัสแห่งความอ่อนโยนที่ทำให้หัวใจเขาสั่นไหว
เจียงทูนานหลับตาลงตอบรับ ร่างนุ่มนิ่มค่อยๆ เอนหลังลงบนพรมสีขาวนวล อกของเขาแอ่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
จูบของชายหนุ่มทวีความเร่าร้อนมากขึ้น ฝ่ามือโอบเอวบอบบางของเธอไว้ ความร้อนแรงนั้นจุดประกายทุกเส้นประสาทในร่างกาย ทำให้ผิวอันบอบบางของเธอร้อนระอุ
ความแข็งแกร่งและความสง่างาม การผสมผสานที่ลงตัว
กระโปรงผ้าไหมเนื้อบางเบาเสียดสีกับเสื้อเชิ้ตสีดำ ก่อให้เกิดเสียงแผ่วเบาชวนหลงใหล ราวกับเสียงฝนที่ตกนอกหน้าต่าง เจือปนด้วยความมืดมนคลุมเครือของยามค่ำคืน ปลุกเร้าสรรพสิ่งในโลก
“เด็กหญิงตัวน้อย”
เสียงของชายคนนั้นเบาและแหบพร่าขณะที่เขากระซิบข้างหูเธอ
ทุกครั้งที่เขาร้องเรียก หัวใจของเจียงทูนานก็สั่นไหว และเขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากกอดเขาไว้แน่นๆ อยากใช้เขาเป็นที่พึ่งพิงเพื่อเติมเต็มความไม่สบายใจและความรู้สึกไร้ที่พึ่งในใจ
…
ฝนตกตลอดทั้งคืน และเจียงทูนานฟังเพลง “หนานหนาน” ตลอดทั้งคืน จนชื่อนั้นประทับอยู่ในหัวใจของเธอและไม่มีวันลบเลือนได้
เจียง ตูหนาน และหนานหนาน แม้จะมีช่วงเวลาห่างกันถึงยี่สิบปี แต่ก็เกี่ยวพันกันอย่างแยกไม่ออก
ในที่สุดเธอก็หลับไปก่อนรุ่งสาง แต่ในความฝันเขายังคงเรียกเธอว่า “นันนัน” และความเจ็บปวดตามร่างกายก็มาพร้อมกับความฝัน ทำให้เธอไม่สามารถนอนหลับได้อย่างสงบ
ในขณะที่เธอกำลังสับสน เธอก็ถูกโอบกอดอย่างอ่อนโยนแนบชิดกับอกที่กว้างและแข็งแรง และในที่สุดเธอก็ค่อยๆ สงบลง
*
เมื่อเจียงทูนานตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ห้องก็ยังคงมืดสนิท เขาเปิดตาดูเวลาและพบว่ามันเป็นเวลา 10 โมงเช้าแล้ว
เมื่อรู้สึกถึงแขนที่โอบรอบเอว ร่างกายที่อ่อนแรงแต่ก็รู้สึกสบายของเจียงทูนานจึงขดตัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว รู้สึกหมดหนทาง
เราวนกลับมาที่จุดเริ่มต้นอีกครั้ง
เมื่อนึกถึงความเจ็บปวดที่เธอรู้สึกในคืนที่ห้าของเทศกาลตรุษจีน หัวใจของเธอก็เจ็บปวดราวกับถูกบีบ แต่การโอบกอดอันอบอุ่นจากด้านหลังทำให้เธอรู้สึกชาและไม่อยากคิดถึงเรื่องนั้นอีก
“ถอนหายใจแต่เช้าเลย!” ชายหนุ่มกอดเธอแน่น เสียงของเขาแหบพร่าและเซ็กซี่เพราะเพิ่งตื่นนอน “ไม่พอใจกับของเล่นแมวราคาแพงนั่นเหรอ?”
เจียงทูนานดูอ่อนล้า หลับตาลง และพูดเบาๆ ว่า “การพอใจมากเกินไปก็ไม่ดีเหมือนกัน”
“อืม?”
“ฉันอยากครอบครองมันไปตลอดกาล”
“เมื่อคุณซื้อแล้ว มันจะเป็นของคุณโดยสมบูรณ์นับจากนี้เป็นต้นไป”
“ใช่?”
เจียง ตู่หนานยิ้มอย่างมีเสน่ห์ แต่ก็เยาะเย้ยว่า “ถ้าอย่างนั้นทำไมคุณไม่รับเงินไปล่ะ?”
ซีเหิงตอบอย่างใจเย็นว่า “ผมลืมไป!”
เจียงทูนานหันตัวในอ้อมแขนของเขา ดวงตาของเธอเป็นประกายระยิบระยับที่มุมปาก และยิ้มอย่างเย้ายวน “งั้นต่อไปนี้ฉันจะโอนเงินให้ทุกครั้งเลย จะได้สบายใจ”
ซีเหิงจ้องมองเธอด้วยดวงตาลึกที่หรี่ลงครึ่งหนึ่ง “การหลอกตัวเองมันสนุกเหรอ?”
“สนุกดีนี่!” เจียงทูนานจ้องมองเขา “แต่การที่นายแฉฉันแบบนี้มันไม่สนุกเลย!”
หลังจากพูดจบ เจียงทูนานก็ผลักเขาออกไปแล้วลุกขึ้น
ชายคนนั้นคว้ามือของเธอแล้วกดลงบนเตียง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนริมฝีปากของเขา “ในเมื่อมันเป็นบริการที่ต้องจ่ายเงิน งั้นเราก็ทำให้คุณเจียงจ่ายด้วยความเต็มใจและไม่ลังเลเลยดีกว่า”
เจียงทูนานเงยหน้าขึ้นจูบเขา และขณะที่เขาไม่ทันระวังตัว เธอก็พลิกตัวเปลี่ยนท่า ใบหน้าสวยงามของเธอมีเสน่ห์ดึงดูดใจอย่างไม่อาจต้านทานได้ ลมหายใจของเธอเร็วขึ้นเล็กน้อยขณะที่เธอมองลงมาที่เขา แล้วจูบเขาอย่างเร่าร้อน
ซีเหิงยอมให้เธอทำตามใจชอบ
ใครบอกให้เธอเป็นพ่อเลี้ยงอุปถัมภ์เนี่ย!
…
ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะข้างเตียงก็ดังขึ้นอย่างแรง เจียงทูนานไม่อยากสนใจ แต่เสียงโทรศัพท์ก็ยังคงดังต่อไป
เธอมอบจูบปลอบใจให้ชายคนนั้น จากนั้นก็โน้มตัวไปรับโทรศัพท์เพื่อดูว่าใครโทรมาหาเธอแต่เช้าวันเสาร์
อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นหมายเลขผู้โทรเข้า ดวงตาสวยของเธอก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย และเธอเกือบทำโทรศัพท์ในมือหล่นเพราะความประหม่า
นั่นคือฉินเว่ยหยิน แม่ของเธอ
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างเร่งด่วน เธอตั้งสติ ปัดนิ้วเพื่อรับสาย เสียงของเธอยังคงอ่อนแรงเล็กน้อย “แม่!”
รู้สึกเหมือนเด็กถูกจับได้ว่าทำผิด!
ฉินเว่ยหยินยิ้มอย่างอ่อนโยนแล้วถามว่า “สุดสัปดาห์นี้คุณนอนตื่นสายหรือเปล่าคะ? ทานอาหารเช้าแล้วหรือยัง?”
“ไม่เป็นไร เราจะกินข้าวทีหลัง” เจียงทูนานตอบอย่างเชื่อฟัง
“วันนี้คุณไม่ต้องทำงานล่วงเวลาใช่ไหม?” น้ำเสียงของฉินเว่ยหยินเจือไปด้วยความหยอกล้อเล็กน้อย
ในสถานการณ์เช่นนี้ เจียงทูนานรู้สึกทั้งอายและอึดอัด เธอจึงดึงผ้าห่มบางๆ มาคลุมอกแล้วพูดว่า “ฉันไม่ได้ทำงานล่วงเวลา เดี๋ยวฉันจะกลับบ้านแล้ว”
ฉินเว่ยหยินดีใจมาก “คุณปู่กับฉันรอคุณอยู่ที่บ้าน คุณปู่พูดถึงคุณตลอดสองวันที่ผ่านมาเลย เพราะคุณยังไม่กลับมา”
เจียงทูหนานกล่าวว่า “ฉันขอโทษ”
“เด็กโง่ ทำไมต้องขอโทษครอบครัวตัวเองด้วยล่ะ” ฉินเว่ยหยินพูดพร้อมกับยิ้ม “ว่าแต่ อาเหิงไม่ค่อยได้มาบ้านเลยสองวันแล้ว เดี๋ยวฉันจะโทรหาเขาแล้วชวนมากินข้าวเที่ยงด้วยกัน”
เจียงทูนานเหลือบมองชายคนนั้น สังเกตเห็นสีหน้าสงบนิ่งของเขา จึงรีบพูดว่า “ฉัน…ฉันจะไปโทรหาเขา”
“ตกลง กลับมาเร็วๆ นะ” ฉินเว่ยหยินสั่งอย่างอ่อนโยน
“ดี!”
เจียงทูนานวางสายโทรศัพท์ แผ่นหลังเนียนละเอียดดุจหยกของเธอมีเหงื่อบางๆ ซึมออกมาเพราะความประหม่า เหงื่อนั้นจึงระยิบระยับเล็กน้อยในแสงสลัว
เธอส่งเสียงร้องเบาๆ ปัดผ้าห่มบางๆ ออกไป แล้วคุกเข่าลง
ชายคนนั้นกอดเธอไว้แน่นและหัวเราะเสียงทุ้มต่ำ “กลัวอะไรน่ะเหรอ คิดว่าป้าเว่ยหยินกับคุณปู่ฉินจะไม่รู้ความสัมพันธ์ของเรางั้นเหรอ?”
“อืม?” เจียงทูนานเงยหน้าขึ้นมอง
ซีเหิงหยิกหน้าเธอ “ฉันรู้ว่าเธอมีรอยสักที่หลัง ถึงแม้ฉันจะไม่ตอบ แต่มันก็ชัดเจนมาก พวกเขาจะเดาไม่ออกได้ยังไง? พวกเขาแค่ไม่ถาม”
ดวงตาของเจียงทูนานกระพริบถี่ๆ และเขาก็พึมพำกับตัวเองว่า “งั้นฉันคงต้องหาทางอธิบายแล้วล่ะ”
ซีเหิงขมวดคิ้ว “อธิบายอะไรนะ?”
เจียงทูนานซบลงบนอกของเขา ใบหน้าของเธอเปล่งประกายด้วยรอยยิ้ม “ฉันทำแบบนี้เพื่อชื่อเสียงของท่านอาจารย์เหิงค่ะ”
“จริงเหรอ?” ซีเหิงจ้องมองเธอแล้วยักไหล่เล็กน้อย
รอยยิ้มของเจียงทูนานหายไปในทันที