by 
เจียงทูนานไม่อยากตอบ จึงหันหน้าหนี แต่แล้วดวงตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นบางสิ่ง
เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้หูเขาแล้วกระซิบว่า “ฉันเห็นเศษกระเบื้องแตกอยู่ที่มุมห้อง เรามาหาทางเอามันกันเถอะ”
เศษเครื่องกระเบื้องเคลือบที่แตกครึ่งหนึ่งถูกฝังอยู่ใต้ฝุ่น อาจเป็นเพราะมีคนมากินอาหารบนภูเขานี้แล้วทำชามแตกและโยนทิ้งลงพื้น
ลมหายใจของหญิงสาวหอมหวาน ริมฝีปากนุ่มนิ่มของเธอเผยอออกและหุบลงเบาๆ สัมผัสผิวบอบบางใต้ใบหูของชายหนุ่ม เขาตัวแข็งทื่อ และตอบกลับช้าไปเล็กน้อยว่า “มันไม่มีประโยชน์หรอก”
“อะไร?” เจียงทูหนานเงยหน้าขึ้นมองเขา
“เชือกเส้นนี้ทำจากลวดโลหะผสม แม้แต่มีดก็ตัดไม่ขาด นับประสาอะไรกับเครื่องเคลือบดินเผา” ซีเหิงกล่าวอย่างช้าๆ
เจียงทูนานรู้สึกผิดหวังเล็กน้อยทันทีและพูดด้วยเสียงเบาว่า “พวกเขานับถือคุณจริงๆ!”
คราวนี้เป็นตาของซีเหิงที่งุนงงบ้าง “หืม?”
“จริงด้วยใช่ไหมล่ะ? พวกเขาใช้เชือกโลหะผสมด้วยซ้ำ ไม่มีใครได้รับการปฏิบัติแบบนี้หรอก!” เจียง ตูหนานกล่าว
ซีเหิงหัวเราะเบาๆ ไม่แน่ใจว่าเธอชมเขาหรือเยาะเย้ยเขากันแน่
เมื่อความมืดเริ่มปกคลุม เหล่าทหารยามผลัดกันออกไป เมื่อพวกเขากลับมาเป็นครั้งสุดท้าย ชายสวมหน้ากากก็พาลูกน้องทั้งหมดเข้าไปในบ้านไม้
ห้องที่ว่างเปล่ากลับรู้สึกแออัดขึ้นมาทันที เหล่าทหารรับจ้างล้วนสูงใหญ่ แข็งแรง และดุร้าย ความโหดเหี้ยมและออร่าแห่งการฆ่าฟันที่เป็นเอกลักษณ์ของพวกเขาทำให้บรรยากาศในห้องดูอึดอัดและตึงเครียด
ซีเหิงและเจียงทูนานสบตากัน จากนั้นก็พลิกตัวลุกขึ้นยืน พิงกำแพงไม้
ซีเหิงพิงกำแพง มือข้างหนึ่งประคองหลังของเจียงทูนาน จ้องมองชายสวมหน้ากากอย่างไม่ละสายตา
ชายสวมหน้ากากนั่งลงบนม้านั่งอีกด้านหนึ่งของห้อง ขณะที่คนอื่นๆ เริ่มเก็บฟืนและก่อไฟขึ้นกลางห้อง
ฝนเพิ่งตกไป ภูเขาจึงชื้นและเย็นในยามค่ำคืน ฟืนที่พวกเขารวบรวมมาก็ชื้นเช่นกัน ควันหนาทึบพวยพุ่งออกมา เจียงทูนานสำลักควันจนต้องซบหน้าลงบนอกของชายคนนั้น
ชายสวมหน้ากากก็โมโหเพราะควันไฟเช่นกัน และสั่งให้คนไปหาฟืนมา
โชคดีที่เมื่อไฟเริ่มลุกไหม้ ควันก็ค่อยๆ จางหายไป
เจียงทูนานเงยหน้ามองซีเหิงด้วยสีหน้าสงสัย พวกเขากำลังก่อไฟหรือ? พวกเขาวางแผนจะค้างคืนบนภูเขาหรือ?
หรือเราควรรอให้ใครสักคนมา?
ซีเหิงมองลงไปที่เธอแล้วส่ายหัวเล็กน้อย
เมื่อเห็นแววตาที่แน่วแน่และสงบของชายผู้นั้น เจียงทูนานรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อย จึงหันศีรษะไปมองชายสวมหน้ากาก
หลังจากจุดไฟแล้ว มีคนนำเนื้อมาวางบนกองไฟเพื่อย่าง ไม่นานนัก ผู้คนก็เริ่มกินเนื้อ ดื่มไวน์ และพูดคุยกัน
เจียงทูนานได้ยินเสียงคนหัวเราะอย่างชั่วร้ายว่า “เจ้านาย ผู้หญิงคนนี้เป็นลูกของเหิงจูหรือเปล่า?”
ชายสวมหน้ากากจ้องมองแผ่นหลังของเจียงทูนาน ไม่สามารถมองเห็นสีหน้าของเขาได้ เห็นเพียงใบหน้าตัวตลกที่ทั้งตลกและน่าขนลุก ซึ่งเบื้องหลังนั้นซ่อนใบหน้าที่ชั่วร้ายเอาไว้
จู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นยืน นั่งยองๆ บนม้านั่ง แล้วเสียงห้าวๆ ที่ไม่น่าฟังก็ดังออกมาว่า “ท่านอาจารย์เหิง เมื่อหลายปีก่อนมีข่าวลือว่าเย่ฉีเป็นเมียของท่านอาจารย์เอง ทำไมเราไม่ถือโอกาสนี้ตรวจสอบดูว่าข่าวลือนั้นเป็นจริงหรือไม่ล่ะ?”
“คุณจะพิสูจน์ได้อย่างไร?” ทหารรับจ้างที่เพิ่งถามคำถามนั้นถามกลับพร้อมกับหัวเราะอย่างไม่ใส่ใจ
“จูบฉันหน่อยสิ?” ชายสวมหน้ากากหัวเราะเบาๆ “หรือแสดงให้เราดูตรงนี้เลยก็ได้!”
คนรอบข้างหลายคนหัวเราะเห็นด้วย
เสียงหัวเราะอันดุดันนั้นทำให้ขนของเจียงทูนานลุกชันขึ้นทันที
ซีเหิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น จ้องมองชายสวมหน้ากากที่แผ่รัศมีดุดันและน่าเกรงขาม เส้นเลือดที่คอปูดโปน
เจียงทูนานสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในออร่าของชายผู้นั้น เธอจึงเงยหน้าขึ้นจูบที่คางของเขาเบาๆ พร้อมกระซิบว่า “ใจเย็นๆ นะ ได้โปรดใจเย็นๆ!”
“จูบฉันสิ!” ชายสวมหน้ากากพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถ้าไม่ยอมจูบฉัน ก็ทำอย่างอื่นสิ!”
เจียงทูนานเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก จ้องมองเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม “จูบฉันได้ไหม?”
ซีเหิงก้มสายตาลง สบกับดวงตาที่อ่อนโยนแต่แน่วแน่ของหญิงสาว และสายตาของเขาก็ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
เจียงทูนานจูบที่คางของเขาเบาๆ พร้อมกับกัดเบาๆ ริมฝีปากสีแดงอ่อนนุ่มแนบชิดกับผิวของเขา ลมหายใจแผ่วเบา สัมผัสที่ชุ่มชื้น และดวงตาที่ชุ่มไปด้วยสายฝนราวกับตะขอที่เกี่ยวกันทีละอย่าง ราวกับว่าเขารอคำตอบจากเขาไม่ไหวแล้ว
เสียงลมและฝนที่พัดกระหน่ำอยู่ข้างนอกช่วยดับความโกรธของชายคนนั้นลงได้
เขาเหลือบมองชายสวมหน้ากากอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ก้มศีรษะลงเล็กน้อยและจูบที่ริมฝีปากของเจียงทูนาน
เจียงทูนานจึงดูดเขาในทันที
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังแว่วมาแต่ไกล ทั้งสองจูบกันราวกับอยู่ท่ามกลางภูเขาสูง ไม่สนใจใครรอบข้าง เจียงทูนานหลับตาลงครึ่งหนึ่ง สายตาจ้องมองไปที่ซีเหิง สิ่งที่เขาได้ยินมีเพียงเสียงฝนตกกระทบชายคาและยอดไม้
เจียงทูนานสามารถยั่วยวนผู้ชายได้อย่างสมบูรณ์แบบ จนดูเย้ายวนและมีเสน่ห์มากกว่าปกติ เสียงครางแผ่วเบาจากลำคอของเธอมีเพียงสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน ราวกับดอกลิลลี่แมงมุมที่เบ่งบานอย่างงดงาม สามารถขโมยหัวใจและจิตวิญญาณของผู้คนได้ในทันที
หลังจากนั้นไม่นาน เจียงทูนานก็กัดริมฝีปากของชายคนนั้นเบาๆ แล้วพึมพำว่า “สัญญากับฉันนะ พอมีโอกาสก็ไปซะ อย่าห่วงฉันเลย!”
ซีเหิงเงยหน้าขึ้นมาทันที
เจียงทูนานรู้สึกว่าเชือกที่มัดตัวเขาคลายออก และด้วยการดึงอย่างรวดเร็ว เขาก็หลุดพ้นจากการกอดของชายคนนั้น จากนั้นเขาก็หันหลังและกระโดดเข้าหาชายสวมหน้ากาก
ชายสวมหน้ากากและลูกน้องของเขาตอบโต้ช้าไปเพียงเสี้ยววินาที เมื่อพวกเขามาถึงเพื่อสกัดกั้นเจียงทูนาน เธอก็มาถึงกลางห้องแล้ว
“ตี!”
ด้วยเสียงดังสนั่น เจียงทูนานเหวี่ยงเชือกในมือฟาดไปที่คอของทหารรับจ้างที่พุ่งเข้ามาหาเธอ ทำให้เขาปลิวไปไกล
เธอยังคงเคลื่อนไหว มือข้างหนึ่งใช้เชือกป้องกันตัว ส่วนอีกมือหนึ่งเตะทหารรับจ้างที่เข้ามาใกล้ สายตาของเธอเฉียบคมราวหิมะ จ้องมองไปยังเป้าหมายอย่างไม่ละสายตา
“หยุด! อย่าขยับ!”
มีคนยกปืนขึ้นเล็งไปที่เจียงทูนาน ก่อนที่เขาจะพูดจบก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น ปืนหลุดจากมือเขา และเขาก็ถอยหนีไปพร้อมกับกุมข้อมือที่บาดเจ็บ
ซีเหิงเตะก้อนหินบนพื้น ทำให้ปืนของอีกคนกระเด็นไป
ภายใต้การอำพรางของซีเหิง เจียงทูนานกระโดดขึ้นไปในอากาศ เหยียบลงบนโต๊ะไม้ เชือกยาวในมือของเขายื่นออกมาเหมือนงูและพันรอบคอของชายสวมหน้ากาก
เธอสะบัดข้อมือเพียงเสี้ยววินาที ดึงชายสวมหน้ากากถอยหลังอย่างแรง พุ่งไปอยู่ตรงหน้าเขา เตะปืนออกจากมือเขา รัดเชือกที่คอให้แน่นขึ้น แล้วตะโกนเสียงดัง
“ห้ามขยับ!”
ชายสวมหน้ากากถูกบังคับให้เอนตัวไปด้านหลัง ขณะที่เจียงทูนานกระชับมือที่บีบคอเขาแน่นขึ้น ดวงตาของเขามองจ้องเจียงทูนานจากใต้หน้ากาก
เมื่อเห็นว่าชายสวมหน้ากากกำลังถูกบีบบังคับ คนอื่นๆ จึงหยุดทันทีและหันปืนไปที่เจียงทูนาน
ลมหายใจของเจียงทูนานเร็วขึ้น ดวงตาของเขาคมกริบขึ้น เขาคว้าปืนพกจากเอวของชายสวมหน้ากาก ขึ้นลำกล้อง และจ่อไปที่ขมับของเขา “ถ้าไม่อยากให้เขาตาย ทุกคนถอยไป!”
ชายสวมหน้ากากเอาปลายปืนเย็นเฉียบจ่อศีรษะ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงน่าขนลุกว่า “ทำตามที่เธอสั่ง!”
ทหารรับจ้างคนอื่นๆ เชื่อฟังและล่าถอยไปด้วยกัน โดยคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเจียงทูนานและซีเหิงอย่างระมัดระวัง
ชายสวมหน้ากากพูดขึ้น ถามเจียงทูนานว่า “เจ้าแก้เชือกได้อย่างไร?”
Jiang Tunan มองไปที่ Si Heng ใบหน้าของเธอขาวราวกับหิมะ
“ผมเป็นสายลับพิเศษ สายลับพิเศษที่ได้รับการฝึกฝนโดยตรงจากท่านลอร์ดเฮง”
ซีเหิงจ้องมองเธอ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แต่เห็นเธอส่ายหัวบอกเขาว่าอย่าขยับ
เจียง ตู่หนาน ผลักปืนไปข้างหน้าแล้วตะโกนว่า “ไปกันเถอะ!”
ชายสวมหน้ากากใช้เครื่องแปลงเสียง ทำให้ไม่สามารถอ่านน้ำเสียงและอารมณ์ของเขาได้ มีเพียงเสียงเย็นชาเท่านั้น
“ชีวิตแลกชีวิต ข้าจะปล่อยเจ้าไป แต่ท่านอาจารย์เหิง โปรดอยู่ต่อ!”