by 
วันถัดไป
ฉินเว่ยหยินจองตั๋วเครื่องบินไปประเทศ Y ในวันศุกร์ และวันนี้ก็เป็นวันพุธแล้ว
ซู่ซี เซิงหยางหยาง และคนอื่นๆ ต้องการจัดงานเลี้ยงอำลาให้กับท่านอาจารย์ฉินก่อนที่ท่านจะเดินทางไปต่างประเทศ
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ฉินผู้เฒ่าก็ปฏิเสธเสมอ เขาไม่ได้บอกใครมากนักเกี่ยวกับการเดินทางไปต่างประเทศของเขา เขาเชิญเพียงลูกศิษย์ใกล้ชิดของหลี่เจิ้งเพียงไม่กี่คนมารับประทานอาหารง่ายๆ ที่บ้าน ซึ่งในระหว่างนั้นเขาก็ไม่อยากจากไปอย่างแน่นอน
ระหว่างมื้อเที่ยง เจียงเจียงดื่มเหล้ากับท่านอาจารย์ฉิน หลังจากนั้นเธอก็ไปที่สวนหลังบ้านเพื่อพักให้หายเมา เมื่อซูซีเดินไปถึงก็พบว่าเจียงเจียงนั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่ง ร้องไห้เหมือนเด็ก
ซู่ซี่นั่งลงข้างๆ เธอแล้วเอื้อมมือไปลูบหัวเธอเบาๆ “อย่าร้องไห้นะ เดี๋ยวพี่ชายมา เขาจะคิดว่าฉันรังแกเธอ!”
เจียงเจียงเอนตัวพิงไหล่ของซูซี จับแขนเสื้อยืดของเธอเช็ดน้ำตาพลางสะอื้นไห้ไม่หยุด “ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่เศร้านิดหน่อย เมื่อก่อนเวลาฉันคิดถึงเจ้านาย ฉันก็กลับมาหาเขาได้ทุกเมื่อ ถึงแม้จะทำงานดึก ฉันก็ยังกลับมากินข้าวเย็นกับเขาได้ ตอนนี้เขาจากไปแล้ว ฉันจะทำอย่างไรเวลาคิดถึงเขาล่ะคะ”
ซู่ซีเหลือบมองแขนเสื้อที่ยับยู่ยี่ของเธอแล้วพูดด้วยรอยยิ้มจางๆ ว่า “คุณปู่พูดถูกแล้ว นายท่านไม่คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศ บางทีท่านอาจจะกลับมาในไม่ช้า”
เจียงเจียงสูดน้ำมูก เสียงยังสั่นเครือด้วยน้ำตา “ให้เขาอยู่ต่างประเทศเถอะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา สิ่งที่เขาคิดถึงมากที่สุดคือป้าเว่ยหยินและหนานหนาน ตอนนี้ครอบครัวได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันแล้ว เราควรจะมีความสุข”
ซูซีหัวเราะเบาๆ “เธอคิดออกเร็วมากเลย!”
เจียงเจียงยิ้มกว้าง น้ำตาคลอเบ้า “คิดซะว่าฉันเมาแล้วทำตัวบ้าๆบอๆก็แล้วกัน!”
ซูซียกคิ้วขึ้น “ฉันคิดว่าที่เธอโวยวายตอนเมาก็เพราะเสื้อผ้าของฉันนั่นแหละ”
เจียงเจียงมองเสื้อยืดที่เธอข่วนจนยับยู่ยี่ แล้วก็ทั้งร้องไห้และหัวเราะไปพร้อมๆ กัน
เซิงหยางหยางพาตู่หนานมาและเห็นเจียงเจียงพิงซูซีอยู่ เธอจึงยิ้มแล้วถามว่า “เป็นอะไรไปเหรอ?”
เจียงเจียงรู้สึกเขินเล็กน้อย จึงลุกขึ้นเช็ดน้ำตา และจงใจหาข้อแก้ตัวว่า “เสี่ยวซีซีแกล้งฉัน!”
เซิงหยางหยางหัวเราะและพูดว่า “ฉัน ซีเป่าเอ๋อร์ ไปรังแกเธอตรงไหน บอกมาสิ ฉันจะได้เรียนรู้จากเธอ”
เจียงเจียง “…”
เจียงทูนานหัวเราะและพูดว่า “เจ้าพลาดอย่างแรงที่ไปฟ้องเรื่องซีซีให้หยางหยางฟัง!”
เจียงเจียงพลันรู้สึกตัวและตบหน้าผากตัวเอง “ฉันเมามาก!”
เมื่อเห็นท่าทางตลกๆ ของเธอ ทุกคนก็หัวเราะ
หลังจากหัวเราะเสร็จแล้ว เซิงหยางหยางก็ถามเจียงทูนานว่า “เที่ยวบินของคุณวันมะรืนนี้กี่โมงครับ/คะ?”
ถนนเจียงตูใต้ เวลา 11.00 น.
เซิงหยางหยางพยักหน้า “ฉันกับซีเป่าเอ๋อร์จะไปส่งคุณที่สนามบิน นอกจากนี้…”
เธอยิ้มแล้วพูดว่า “เจียงเฉินและคนอื่นๆ รู้ว่าคุณกำลังจะไป พวกเขาเลยบอกว่าจะมารวมตัวกันพรุ่งนี้เย็นเพื่อมาส่งคุณ”
เนื่องจากเคยพบกันมาบ้างแล้ว ทุกคนจึงรู้จักกันดี เมื่อทราบว่าเจียงทูนานได้กลับไปอยู่กับครอบครัวและกำลังจะไปประเทศวาย พวกเขาจึงหารือกันเรื่องการจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ขึ้น โดยงานแรกเป็นการฉลองการจากไปของเจียงทูนาน และงานที่สองเป็นการส่งเธอไป
เจียง ตูนาน ปฏิเสธอย่างสุภาพ โดยกล่าวว่า “ช่วยขอบคุณพวกเขาแทนผมด้วยนะครับ เราไม่ต้องจัดงานเลี้ยงอำลาแล้วกัน ผมจะเลี้ยงอาหารทุกคนเองเมื่อผมกลับไป”
เซิงหยางหยางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “ตกลง ฉันจะไปบอกพวกเขาเอง แม้ว่าเธอจะอยู่ที่ประเทศ Y ก็อย่าลืมติดต่อกับพวกเราบ่อยๆ นะ พวกเราจะรอเธอกลับมาที่เจียงเฉิงหลังจากเรียนจบแล้ว”
เจียงเจียงหัวเราะเบาๆ อย่างอ่อนหวาน “ตู่หนานจะต้องกลับมาแน่ๆ ไม่มีที่ไหนดีไปกว่าเจียงเฉิงแล้วใช่ไหมล่ะ ดูฉันสิ ตั้งแต่มาเจียงเฉิง ฉันก็ไม่อยากจากไปเลย”
ดวงตาของเจียงทูนานอ่อนลง “ฉันจะกลับมาแน่นอน!”
เซิงหยางหยางหันไปถามซูซีว่า “ซีเหิงอยู่ที่ไหน?”
ซูซีเงยหน้าขึ้น “ฉันแค่ถามเฉยๆ น้องชายฉันอยู่บ้านกับคุณปู่ทั้งวัน แล้วพรุ่งนี้จะมาเจียงเฉิง”
เซิงหยางหยาง ด้วยใบหน้าที่โดดเด่นและสดใส กล่าวว่า “ฉันรู้แล้ว! เขาจะไม่มาส่งแฟนสาวที่กำลังจะเดินทางไปต่างประเทศได้ยังไงกัน?”
หลังจากพูดจบ เธอมองไปที่เจียงทูนานแล้วพูดติดตลกว่า “ฉันพูดถูกใช่ไหมล่ะ?”
เจียงทูนานหยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็เม้มริมฝีปากสีแดงและพูดว่า “คุณพูดถูก!”
เซิงหยางหยางหัวเราะเบาๆ “ว่าใครจะเป็นแฟนของคุณหรือไม่นั้น ไม่ได้ตัดสินจากสิ่งที่พวกเขาพูด แต่จากความรู้สึกที่พวกเขามีต่อกันต่างหาก ยังไงก็ตาม คุณปู่ฉินกับคุณปู่เจียงก็ยอมรับความสัมพันธ์ของคุณแล้ว และพี่ซีเหิงก็ถือว่าคุณเป็นแฟนมานานแล้ว ในวันงานฉลองครบรอบ 50 ปีของตระกูลฉี ฉันแค่บอกพี่ซีเหิงว่าคุณนายฉีก็มาร่วมงานเลี้ยงด้วย เขาก็รีบขับรถมาดูแลคุณทันที ถ้าคุณไม่ใช่แฟน ทำไมเขาถึงต้องกังวลขนาดนี้ด้วยล่ะ”
ดวงตาของ Jiang Tunan อ่อนลงขณะที่เขามองไปที่ Sheng Yangyang “Yangyang ขอบคุณ!”
เซิงหยางหยางพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “ดีใจที่คุณไม่ว่าอะไรที่ฉันพูดมาก! อย่าลืมพวกเรานะเมื่อคุณได้เพื่อนใหม่ที่นั่น”
เจียง ตู่หนานหัวเราะ “แน่นอนว่าไม่!”
กลางคืน
เจียง ตู่หนาน กลับไปยังสถานที่ที่เขาเคยอาศัยอยู่
เขาไม่ได้กลับมาตั้งแต่งานเลี้ยงสังสรรค์ในครอบครัว และฝุ่นละอองบางๆ ก็เกาะปกคลุมห้องนั้นแล้ว
เสื้อเชิ้ตของชายคนนั้นวางอยู่บนโซฟา เขาเอาไปซักที่ร้านซักรีดและนำกลับมาคืนในคืนนั้น
เจียงทูนานเก็บเสื้อผ้ากลับเข้าตู้ มองดูเสื้อเชิ้ตผู้ชายที่เรียงรายอยู่ เธอรู้สึกถึงอารมณ์ที่หลากหลาย หลังจากสงบสติอารมณ์ลง เธอก็รู้สึกว่างเปล่า
หลังจากเก็บของบางส่วนเพื่อนำติดตัวไปด้วย เธอก็เดินไปที่ระเบียง หนังสือสองเล่มและโปสการ์ดที่เด็กสาวจากร้านหนังสือในเมืองเก่าส่งให้ยังคงวางอยู่บนโต๊ะ
ฉันหยิบหนังสือขึ้นมา เปิดไปที่หน้าแรก และเห็นลายมืออันทรงพลังของผู้ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะแทรกซึมลงไปในกระดาษ
เจียง ตู่หนาน
วันที่ 3 กุมภาพันธ์ เมืองโบราณเหรินเหอ
เธอวางหนังสือลง มองออกไปที่ท้องฟ้ายามค่ำคืน และหวนนึกถึงวันแรกที่เธอมาถึงเจียงเฉิง รวมถึงวันและคืนนับไม่ถ้วนหลังจากนั้น ที่เธอยืนอยู่ตรงนี้ เฝ้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือเจียงเฉิง
ไม่ว่าในสภาพอากาศจะเงียบสงบหรือคึกคัก ไม่ว่าท่ามกลางสายฝนปรอยหรือแสงดาว เธอก็ยังคงเป็นคนนอกที่เงียบสงบและเยือกเย็นเสมอ
การปรากฏตัวของเขาส่งผลให้บรรยากาศในคืนต่อๆ มาเปลี่ยนไป
ดูเหมือนเธอจะนึกอะไรบางอย่างออก แต่ความคิดนั้นก็แวบผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ ไว้
รอยย่นบนหน้าผากของเธอสะท้อนอยู่ในกระจก และเธอก็เหมือนนักโทษที่ถูกขังอยู่ในตู้กระจก กำลังกังวลว่าจะหลุดพ้นจากข้อจำกัดเหล่านี้ได้อย่างไร
การจากไปคือทางออกที่ดีที่สุดใช่หรือไม่?
เจียง ตูนาน ยืนอยู่ริมหน้าต่างเป็นเวลานาน ก่อนจะหยิบหนังสือและโปสการ์ดบนโต๊ะใส่กระเป๋าเดินทางแล้วนำติดตัวไปด้วย
กลับมาถึงบ้านตระกูลฉิน ฉินเว่ยหยินยืนอยู่บนระเบียงนอกห้องนั่งเล่นกำลังโทรศัพท์อยู่ “โอเคค่ะ คุณลุงเจียง ลาก่อน!”
เธอวางโทรศัพท์ลง มองไปที่เจียงทูนานที่เดินตามหลังมา แล้วถามเบาๆ ว่า “เก็บของเสร็จหมดแล้วเหรอ?”
เจียง ตูนาน กล่าวว่า “ผมเตรียมทุกอย่างที่จำเป็นมาครบแล้ว”
ฉินเว่ยหยินพยักหน้า “ฉันเพิ่งคุยโทรศัพท์กับลุงเจียง เขาบอกว่าอาเหิงจะเดินทางในอีกสองวันข้างหน้า ดังนั้นเขาคงมาส่งพวกเราไม่ได้”
หัวใจของเจียงทูนานบีบแน่น “เขากำลังจะกลับไปที่สามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์งั้นเหรอ?”
ฉินเว่ยหยินกล่าวว่า “อาจจะ”
เจียงทูนานรู้สึกประหลาดใจที่ซีเหิงจากไปอย่างกระทันหัน และรู้สึกตกใจเล็กน้อย แต่เมื่อคิดดูดีๆ เขาก็รู้ว่าซีเหิงมักจะจากไปโดยไม่บอกกล่าวเสมอ
อีกอย่าง พวกเขาก็ต้องแยกทางกันอยู่แล้ว
แบบนั้นก็ใช้ได้เหมือนกัน
เธอตั้งสติและพูดอย่างใจเย็นว่า “เขากลับมานานแล้ว ถึงเวลาที่เขาต้องกลับไปแล้ว”
ฉินเว่ยหยินกล่าวว่า “วันที่ลุงเจียงจากไป คุณกับอาเหิงไม่ได้คุยกันมากนัก ตอนนี้ทั้งสองคนก็กำลังจะจากไป เราไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ คุณอยากไปเยี่ยมเขาที่หยุนเฉิงไหม?”
เจียงทูนานนึกขึ้นได้ว่าเธอเคยสัญญากับผู้เฒ่าเจียงไว้ว่าจะกล่าวคำอำลาอย่างเหมาะสมเมื่อถึงเวลาจากไป
แต่ตอนนี้ ใครกำลังบอกลาใครระหว่างพวกเขากันแน่?
เธอตอบกลับช้าไปเล็กน้อยว่า “ขอฉันคิดดูก่อนนะคะ”
ฉินเว่ยหยินโอบไหล่เธอแล้วพูดว่า “ไปเถอะ ถ้าอยากไป อย่าให้ตัวเองเสียใจทีหลังเลย”
“ฉันเห็น.”