by 
วันถัดไป
เจียง ตูนาน ตื่นขึ้นมาเพราะเสียงสั่นของโทรศัพท์ แม้จะเป็นเวลากลางวันแล้ว แต่สภาพอากาศไม่ดี และห้องก็มืดสลัว
เธอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์แล้วแนบหูเพื่อรับสายว่า “สวัสดี!”
“หนานหนาน!” เสียงของฉีซูหยุนที่สั่นเครือด้วยความโศกเศร้าอย่างหนักดังลอดมาทางโทรศัพท์ “คุณยายจากไปแล้ว!”
เจียงทูนานลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหันและตื่นเต็มที่ในทันที
ฉันตื่นขึ้นมา แต่จิตใจยังมึนงงเล็กน้อย เมื่อนึกถึงชายชราใจดีคนนั้น ฉันก็รู้สึกหนักใจ
เธอลุกขึ้นนั่ง “ฉันจะกลับไปเดี๋ยวนี้เลย”
หลังจากวางสายโทรศัพท์แล้ว เจียง ตูหนานก็เริ่มล้างหน้าและเปลี่ยนเสื้อผ้า
จากนั้นเธอได้โพสต์ข้อความในกลุ่มแชทของคฤหาสน์ บอกทุกคนว่าเธอต้องกลับไปเจียงเฉิงแล้ว และไม่จำเป็นต้องไปส่งเธอก็ได้ และเราจะได้พบกันอีกในสักวันหนึ่ง
ทุกคนในกลุ่มต่างประหลาดใจและไม่อยากจากเธอไป พวกเขากล่าวอำลาและสัญญาว่าจะพบกันอีกครั้งเมื่อไปที่เจียงเฉิงในอนาคต
หลังจากตอบข้อความไปสองสามข้อความ เธอก็เริ่มเก็บกระเป๋าเดินทาง
ขณะที่เธอเดินออกไป เธอเหลียวกลับไปมองห้องที่เธอพักอยู่หลายวัน จากนั้นก็หันหลังกลับและปิดประตู ก่อนจะจากไป
ขณะที่เธอกำลังลงบันไดมา ซีเหิงก็บังเอิญออกมาจากห้องของเขาพอดี เขาเพิ่งเห็นข้อความในแชทกลุ่มและกำลังจะขึ้นไปหาเธอ
ชายคนนั้นเหลือบมองกระเป๋าเดินทางในมือเธอ หัวใจเขาห่อเหี่ยวลง เขาขมวดคิ้ว “ทำไมคุณถึงไปกะทันหันล่ะ?”
เจียง ตู่หนาน กล่าวว่า “มีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นที่เจียงเฉิง”
ซีเหิงจ้องมองเธอ “เป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ใช่ไหม เธอยังโกรธอยู่หรือเปล่า”
“ไม่!” เจียงทูนานส่ายหัว “ฉันมีธุระต้องไปทำจริงๆ!”
เธอกำลังถือกระเป๋าเดินทางและเดินไปที่ประตู จู่ๆ ซีเหิงก็พูดขึ้นว่า “ตู่หนาน!”
เจียงทูนานหยุด แต่ไม่หันหลังกลับ รอให้เขาพูด
“คุณอยู่ต่อได้ไหม?” ดวงตาสีฟีนิกซ์ของซีเหิงลึกซึ้ง เสียงแหบเล็กน้อย แต่ละคำดูเหมือนจะออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ ราวกับว่าเขาใช้พลังทั้งหมดที่มีเพื่อพูดออกมา “ผมจะไม่ไป โอเคไหม?”
เจียงทูนานกำด้ามกระเป๋าเดินทางแน่น ร่างกายแข็งทื่อ แต่เธอก็ยังไม่หันไปมองเขา เธอเพียงแค่พูดเบาๆ ออกเสียงแต่ละคำอย่างชัดเจน
“ขอโทษ!”
ขอโทษ!
ซีเหิงรู้สึกตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินสามคำนั้น สีหน้าอันสงบนิ่งและเยือกเย็นของเขาค่อยๆ เปลี่ยนไปทีละน้อย ขณะที่เขามองแผ่นหลังของหญิงสาวด้วยความไม่เชื่อ
เจียง ตูนาน ถือกระเป๋าเดินทางใบหนึ่ง สวมชุดเดรสสีดำยาวถึงข้อเท้าที่เน้นรูปร่างงดงามของเธอได้อย่างลงตัว
ผมยาวของเธอถูกรวบขึ้นครึ่งหนึ่ง มีไข่มุกฝังอยู่เม็ดหนึ่ง ประกายแวววาวอ่อนละมุนราวกับหยาดน้ำตาที่กำลังจะร่วงหล่น
หญิงสาวมีลำคอขาวเนียนดุจหงส์ที่งดงามและอ่อนช้อย และเอวเล็กเรียว เธอเดินออกจากประตูไปอย่างช้าๆ
–
ฉินเว่ยหยินกำลังเรียนอยู่เมื่อเจียงทูนานเดินมากล่าวอำลา
เมื่อเห็นอีแวนส์เดินเข้ามาจากระยะไกล เขาจึงยิ้มอย่างอ่อนโยนและสง่างาม “คุณผู้หญิงคนสวย คุณกำลังจะไปแล้วหรือครับ?”
เจียงทูนานพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ค่ะ ฉันมีธุระต้องไปทำและต้องรีบกลับก่อนนะคะ คราวหน้าขอรบกวนช่วยใช้เวลาอยู่กับป้าเว่ยหยินให้มากขึ้นหน่อยนะคะ”
“ครับ ผมจะทำ!” ใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มปรากฏรอยยิ้มสุภาพบุรุษ
Jiang Tunan กล่าวว่า “เมื่อป้า Weiyin กลับมาที่ Jiangcheng คุณสามารถเยี่ยมชม Jiangcheng ได้เช่นกัน Jiangcheng ก็สวยงามไม่แพ้กัน”
อีแวนส์ยิ้มและกล่าวว่า “ผมจะไปแน่นอน”
“ตู่หนาน!” ฉินเว่ยหยินเดินออกมาจากห้องเรียน
ทำไมคุณถึงไปอย่างกระทันหัน?
ฉินเว่ยหยินรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “ฉันคิดว่าคุณจะอยู่ที่นี่จนกว่าฉันจะเรียนจบหลักสูตรเสียอีก”
“มีบางเรื่องที่ผมต้องกลับไปทำจริงๆ” เจียง ตูหนานกล่าวพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “เราคงมีโอกาสได้พบกันอีก”
ฉินเว่ยหยินพยักหน้า “ตกลง ฉันจะโทรหาคุณเมื่อฉันกลับถึงเจียงเฉิงแล้ว”
“ตกลง!”
อาเหิงรู้หรือเปล่าว่าคุณกำลังจะไป?
“ทราบ.”
ฉินเว่ยหยินรู้สึกผิดหวังและเสียใจเล็กน้อย กล่าวว่า “หวังว่าพวกเราทุกคนจะมีโอกาสได้พบกันอีก”
เธอพูดจาเสียดสีเล็กน้อย แต่เจียงทูนานแค่ยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันไปก่อนนะ เธอไปเรียนได้เลย!”
เมื่อนักเรียนในห้องเรียนเห็นเธอถือกระเป๋าเดินทาง พวกเขาก็รู้ว่าเธอกำลังจะไป และต่างก็ชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่างเพื่อกล่าวคำอำลาว่า “พี่สาว!”
“พี่ตู่หนาน จะกลับมาไหมคะ/ครับ?”
“พี่สาว พวกเราจะคิดถึงเธอนะ!”
เจียงทูนานยิ้มและโบกมือให้พวกเขาพลางกล่าวว่า “พวกเธอทุกคนควรตั้งใจเรียน เพื่อที่ในอนาคตจะได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยที่เจียงเฉิงได้”
เด็กๆ โบกมือลาเธอด้วยความไม่เต็มใจอย่างยิ่ง
เจียงทูนานไม่ชอบฉากอำลา เขาจึงไม่ยืนอยู่นาน เขาไปส่งฉินเว่ยหยินที่ห้องเรียนแล้วมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ
หลังจากเก็บกระเป๋าเดินทางเสร็จ เธอก็ขับรถออกจากที่พักไป
–
ซีเหิงขึ้นไปที่ชั้นสอง เดินไปที่ห้องเก็บของ นั่งลงพิงกำแพงด้วยร่างกายสูงใหญ่ และมองออกไปที่สภาพอากาศมืดครึ้มข้างนอก
หลังจากเงียบไปนาน เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดหมายเลข
สายเชื่อมต่อแล้ว ชายคนนั้นพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“เจียง ตู่หนาน เจ้ากำลังแก้แค้นข้าหรือ?”
ท่าทีเย็นชาและความสับสนภายในใจของเธอในช่วงเวลานั้น ล้วนถูกแสดงให้เขาเห็นโดยเจตนา!
ครั้งแรกที่เขาเรียกเธอด้วยชื่อเต็ม ช่องว่างระหว่างพวกเขาก็เกิดขึ้นทันที ความคลุมเครือและความใกล้ชิดทั้งหมดหายไปเหมือนควันจางๆ หลังฝนตก เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าสีเทา
เจียง ตูนานกำลังขับรถ มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกข้างถือโทรศัพท์ เธอขยิบตาแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “ฉันไม่เข้าใจที่คุณเจียงพูดเลยค่ะ!”
น้ำเสียงของชายคนนั้นทุ้มต่ำและเศร้าสร้อย “คุณคำนวณทุกอย่างมาหมดแล้ว แต่คุณได้คำนวณหัวใจของตัวเองบ้างหรือเปล่า?”
น้ำเสียงของเจียงทูนานยังคงสงบ “อาจารย์เหิงไม่ได้บอกข้าอย่างชัดเจนหรือว่าสายลับพิเศษห้ามมีหัวใจ?”
ซีเหิงกล่าวว่า “ถ้าอย่างนั้นบอกข้ามาสิ ว่าสิ่งที่เจ้าพูดกับข้ามานั้น ข้อไหนเป็นความจริงบ้าง?”
เจียง ตูหนานกล่าวอย่างช้าๆ ว่า “ความรักและความเคารพที่ผมมีต่อคุณ รวมถึงทุกคำพูดที่ผมเคยพูดกับคุณ ล้วนเป็นความจริงทั้งหมด”
ซีเหิงถามว่า “เมื่อคืนคุณโกรธมาก เพราะคุณรู้สึกอับอายและโมโหใช่ไหม?”
เจียงทูนานยิ้มเล็กน้อย “ฉันแค่ไม่ค่อยพอใจที่โดนหลอก คุณคิดมากไปเอง!”
ซีเหิงสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาสีดำสนิทของเขาก้มลงต่ำ และหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ถามด้วยเสียงเบาว่า
คุณเคยรักฉันบ้างไหม?
เจียงทูนานหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดเบาๆ ว่า “เรารักกันใช่ไหม?”
หลังจากเงียบไปนาน ซีเหิงก็ไม่ได้พูดอะไรอีก และเจียงทูนานก็วางสายโทรศัพท์
ไม่นานนัก ซีเหิงก็ได้รับข้อความทางโทรศัพท์
เจียง ตู่หนาน [ตามกฎของอาจารย์เหิง การทำภารกิจ 30 อย่างภายใต้คำสั่งของท่านให้สำเร็จ จะสามารถไถ่บาปชีวิตได้ ในช่วงหลายปีที่ข้าอยู่เคียงข้างท่าน ข้าได้ทำภารกิจทั้งหมด 36 อย่าง ทั้งเล็กและใหญ่ โดยไม่ล้มเหลวแม้แต่ครั้งเดียว]
ตอนที่ฉันออกจากองค์กร ฉันได้ฝากเงินทั้งหมดที่คุณให้ไว้ลงในบัตร ซึ่งฉันเก็บไว้ในชุดปฐมพยาบาลที่ฉันใช้ให้ยาคุณ ฉันได้คืนเงินทั้งหมดให้คุณแล้ว
เมื่อซีเหิงเห็นข้อมูลนี้ หัวใจของเขาก็จมดิ่งลงด้วยความไม่สบายใจ ราวกับว่ามีบางสิ่งหลุดลอยออกจากอกที่ฉีกขาดของเขา ทำให้เขารู้สึกว่างเปล่าและสุดท้ายก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
อย่างที่ฉันคาดไว้ ข้อความสุดท้ายก็ปรากฏขึ้น
【ท่านอาจารย์เหิง เซียวฉี และท่านทั้งหลายหายกันเรียบร้อยแล้ว!】
เราหายกันแล้ว!
ซีเหิงจ้องมองคำเหล่านั้น ราวกับมีมีดแทงทะลุหัวใจ ความเจ็บปวดและความตื่นตระหนกถาโถมเข้ามาพร้อมกัน ทำให้เขารู้สึกสับสนงุนงง
โทรศัพท์หลุดจากมือเขาและตกลงพื้นเสียงดังเบาๆ ชายคนนั้นเอนหลังพิงกำแพง ใบหน้าที่ปกติแล้วแน่วแน่และสงบนิ่ง ตอนนี้แสดงออกถึงความตื่นตระหนกเล็กน้อย
สักพักโทรศัพท์ก็สั่น เขาหยิบขึ้นมาดู แล้วปัดเพื่อรับสาย “คุณปู่”
เจียงผู้เฒ่าหัวเราะเบาๆ “เจ้าอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว จะกลับเมื่อไหร่นะ?”
ซีเหิงพูดด้วยเสียงแหบพร่าว่า “อีกไม่นาน!”
เจียงผู้เฒ่ารู้จักเขาดีมากจนสัมผัสได้ถึงบางอย่างผิดปกติจากน้ำเสียงของเขา หลังจากตกใจอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
ร่างสูงของซีเหิงโน้มตัวลงเล็กน้อย แสงสลัวสาดส่องลงมาที่เขา เสียงของเขาอ muffled “คุณปู่…”
ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าฉันรักเธอมาก ๆ จริง ๆ!