Category: การเต้นของหัวใจหลังแต่งงาน

ซู่ซินถามด้วยความกังวลว่า “ฉีดวัคซีนแล้วหรือยังคะ? แมวสามารถเป็นพาหะของไวรัสโรคพิษสุนัขบ้า ซึ่งอาจถึงตายได้!” กู่หยุนซู่พูดเสียงเบาว่า “สายไปแล้ว ฉันตั้งใจจะทำให้เสร็จพรุ่งนี้เช้าต่างหาก!” เสียงของซูซินแหบพร่าด้วยความเจ็บปวด “ท่านอาจารย์ ท่านไม่สามารถเลี้ยงแมวที่ทำร้ายคนตัวนี้ได้เด็ดขาด …

หวังเหมียวเล่ยพูดแทรกขึ้นมาว่า “ฉันไม่สนหรอกว่ามันเป็นแมวของใคร หยุนซู่ให้มันกับฉันยังไงก็เถอะ ไปถามหยุนซู่ดูสิ!” “คุณหนู!” สาวใช้มองกู่หยุนซู่ด้วยสีหน้าอ้อนวอน “แมวตัวนี้เจ้านายฝากไว้กับข้า หากท่านยกให้คนอื่น เขาจะโทษข้าแน่!” เสียงร้องของลูกแมวยิ่งน่าสงสารมากขึ้นเมื่อมันวนไปวนมาอย่างกระวนกระวายอยู่ในกรง …

กู่หยุนซู่เป็นดารายอดนิยมที่ได้รับคำชมและคำยกย่องมากมาย เธอไม่รู้สึกอะไรกับท่าทีเอาใจใส่มากเกินไปของซุนเซิง และกลับรู้สึกรำคาญใจ โดยมองว่าเขาเป็นคนหยาบคาย ซุนเซิงไม่สนใจท่าทีเย็นชาของกู่หยุนซู่เลยแม้แต่น้อย และยังพูดจาโอ้อวดต่อหน้าเธออีกด้วย กู่หยุนซูตอบอย่างไม่แยแส พลางเหลือบมองดวงตาสามเหลี่ยมลามกของชายคนนั้นเป็นครั้งคราว ซึ่งทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้ จากนั้นเธอก็หาข้ออ้างไปดูซูซินและคนอื่นๆ …

แสงแดดแผดเผา ทำให้ทุกคนในรถง่วงนอน หลิงอี้หนัวนอนไม่หลับตั้งแต่คืนก่อน และการเดินทางในรถก็แสนน่าเบื่อจนเธอเผลอหลับไปพิงพนักพิงเบาะอย่างรวดเร็ว แสงแดดส่องกระทบใบหน้าของเธอ ทำให้ผิวของเธอดูใสราวกับคริสตัล ขาวใสจนแทบโปร่งใส ริมฝีปากสีชมพูของเธอเผยอเล็กน้อย และเธอกำลังหลับสนิทโดยไม่มีใครระแวงเลย กู่หยุนติงลดความเร็วลงและขับรถอย่างนุ่มนวลขึ้น …

หลังจากเหอเมิ่งจากไป ฟางหยวนก็จับแขนหลิงอี้หนัวแล้วถอนหายใจ “ฉางเล่อคนนั้นน่ารังเกียจจริงๆ แต่พวกเขาก็โชคร้ายที่ไปเจอหลัวหลิงเข้าโดยบังเอิญตอนที่กำลังสนุกสนานอยู่!” หนิงเฟยไม่เห็นด้วย “เห็นได้ชัดว่าเขาต้านทานสิ่งล่อใจไม่ได้ เขาเป็นคนนำความโชคร้ายนี้มาสู่ตัวเอง!” “นั่นก็สมเหตุสมผล!” ฟางหยวนหันหน้าไปแซว “งั้นเราก็ต้องชมเชยท่านซีอีโอหนิงที่ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงและไม่หวั่นไหวต่อสิ่งล่อใจ!” …

สีหน้าของฉางเล่อแสดงออกถึงความตื่นตระหนกอย่างชัดเจน “เมื่อเช้านี้ยังหายไปไม่ใช่เหรอ? ทำไมเมื่อคืนถึงเริ่มสืบสวนล่ะ?” หลิงอี้หนัวเข้าใจความหมายของกู่หยุนติงโดยธรรมชาติ ในขณะนี้ เธอไม่ได้โกรธหรือกังวลใจ แต่กลับทำท่าเหมือนกำลังดูละครสนุกๆ “แน่นอน เราควรเริ่มสืบสวนตั้งแต่เมื่อคืนนี้ บางทีหลัวหลิงอาจไปที่แม่น้ำเมื่อคืนและลืมไปหลังจากนอนหลับ!” …

หลิงอี้หนัวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “กลัวว่าฉางเล่อกับหลัวหลิงจะแก้แค้นฉันเหรอ? ฉันไม่กลัวเลยสักนิด!” กู่หยุนติงมองเธอด้วยความรู้สึกผสมผสานระหว่างความรักและความรู้สึกหมดหนทาง “เธออาจจะไม่กลัว แต่เวลาออกไปข้างนอก เธอควรอยู่ห่างจากคนที่อาจจะก่อปัญหาให้เธอ เข้าใจไหม?” ดวงตาของหลิงอี้หนัววว่องไวขึ้นเล็กน้อย แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก …

ในความมืด ชายคนนั้นถามว่า “พวกเขาไปแล้ว คุณกลัวอะไรอยู่ล่ะ?” หูของหลิงอี้หนัวแดงก่ำ แต่แน่นอนว่าเธอพูดไม่ได้ว่าเป็นเพราะความเขินอาย เธอจึงก้มหน้าลงและกระซิบว่า “ไม่กลัวเหรอว่าเมื่อกี้ดึงฉันไป?” “ไม่ใช่เพราะคุณกลัวหรอกหรือ?” กู่หยุนติงถามกลับ …

เมื่อพวกเขาอยู่ที่ภูเขาซิงเฉิง เธอได้บ่นว่าเขาไม่ได้ชวนเธอไปดูพระอาทิตย์ขึ้น คราวนี้พวกเขาสามารถชมพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกันได้ หลิงอี้หนัวยืดตัวและหาว แสดงท่าทีไม่สนใจ และปฏิเสธอย่างสุภาพว่า “เกรงว่าฉันจะลุกไม่ไหวแล้วค่ะ!” กู่หยุนติงเงียบไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็ตระหนักว่าสิ่งที่เธอชอบไม่ใช่การชมพระอาทิตย์ขึ้น แต่เป็นการชมพระอาทิตย์ขึ้นกับซีเหยียนต่างหาก …

สีหน้าของหลัวหลิงเปลี่ยนไปทันที เธอเอาลังมาวางไว้ที่นี่โดยคิดว่าแสงสลัวๆ จะช่วยไม่ให้คนอื่นเห็นเธอ แต่เธอกลับไม่คาดคิดว่าจะถูกเปิดเผยตัวได้ง่ายขนาดนี้ ดวงตาของหวังอี้กระพริบ เธอจึงลุกขึ้นไปตรวจสอบตู้ฟักไข่ และก็ต้องตกตะลึงเมื่อเห็นว่ามีมังกรสีน้ำเงินสองตัวอยู่ข้างใน รวมถึงมังกรออสเตรเลียที่หลัวหลิงนำมาด้วย “กุ้งล็อบสเตอร์เป็นของน่าดูถูกงั้นเหรอ?” น้ำเสียงของหนิงเฟยเริ่มประชดประชันมากขึ้น …