นิยายประวัติศาสตร์ นิยายจีน อ่านนิยาย นิยายแปล
การเต้นของหัวใจหลังแต่งงาน : การตามหาภรรยาของเขาของนายหลิงค่อนข้างหวาน
Su Xi และ Ling Jiuze แต่งงานกันมาสามปีแล้ว ไม่เคยพบกันเลย และมีคนน้อยมากที่รู้เกี่ยวกับพวกเขา ในตอนเย็น ซู ซี ภรรยาของซีอีโอ กำลังนอนอยู่ในวิลล่าของหลิง จิ่วเจ๋อ ลูบไล้สุนัขของหลิง จิ่วเจ๋อ และนอนอยู่บนโซฟาที่เขาออกแบบและปรับแต่งเอง และในระหว่างวัน เธอเป็นครูสอนพิเศษที่เขาจ้าง และเธอก็ถูกเขากดขี่เพื่อรับเงินเดือน ขึ้นอยู่กับการแสดงออกของเขา อย่างไรก็ตามเขาสามารถต่อหน้าเธอได้ แต่คนอื่นทำไม่ได้เมื่อมีคนดูถูกเธอเขาจะสนับสนุนเธอเมื่อมีคนรังแกเธอเขาจะต่อสู้และฆ่าพวกเขา
เจิ้งปินถอนหายใจ “ฉีฉี ในโลกนี้ยังมีผู้ชายดีๆ อีกมากมายนอกจากประธานหนิง ทำไมเธอถึงต้องลำบากขนาดนี้ด้วยล่ะ” เจียนเสี่ยวฉีรู้สึกจุกในอกและก้มหน้าลงโดยไม่พูดอะไรสักคำ คุณจะอธิบายความรู้สึกชอบใครสักคนได้อย่างไร? ในโลกนี้มีผู้ชายมากมาย แต่คุณกลับมีใจให้แค่คนเดียว คุณมีความสุขเพราะสีหน้าของเขา …
หลิงอี้หนัวสังเกตเห็นสายตาของชายคนนั้นและรู้ตัวว่าเข้าใจผิด เธอจึงลูบหัวลูกแมวเบาๆ แล้วหัวเราะเบาๆ ว่า “คุณดุมันแรงไปหรือเปล่าคะ?” ทันทีที่เธอมาถึง ลิตเติลเหมียวก็หยุดมองหาเขา! เขาสนิทกับเธอมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด ภายใต้แสงอ่อนๆ ใบหน้าใสซื่อของหญิงสาวดูมีชีวิตชีวาและเย้ายวนยิ่งขึ้น …
หลิงอี้หนัวรีบหันหน้าหนี สายตาเหลือบมองไปรอบๆ เสียงอ่อนแรง “งั้นคุณก็อยู่บ้านสินะ!” “ผมกลับมาเมื่อวานนี้แล้ว!” ชายคนนั้นกล่าว เขากำลังจะเดินกลับไปที่ห้องนอนเพื่อแต่งตัว แต่เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นหญิงสาว เขาก็หยุดชะงักไปเล็กน้อย เด็กสาวรวบผมหางม้าต่ำ …
หลิงอี้หนัวหยุดไปครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า “คืนวันอาทิตย์” ใบหน้าคมคายของกู่หยุนติงอาบไปด้วยแสงอ่อนๆ ของดวงอาทิตย์ในฤดูใบไม้ร่วง เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “พรุ่งนี้เย็นผมจะทำอาหารอร่อยๆ ให้คุณทาน” หลิงอี้หนัวยิ้มอย่างสดใส “ตกลง!” เธอโบกมือแล้วพูดว่า …
ดวงตาของกู่หยุนติงลึกล้ำ เขาพยักหน้าเล็กน้อย “เพิ่งกลับมา” เขาผลักชานมที่เตรียมไว้ล่วงหน้ามาวางไว้ตรงหน้าเธอแล้วพูดว่า “นั่งลง” ภายใต้แสงแดด หลิงอี้หนัวยิ้มอย่างสดใส ผิวของเธอขาวผ่องจนแทบโปร่งแสง บอบบางราวกับจะแตกสลายเมื่อสัมผัส “ขอบคุณค่ะ!” …
“ฉันผิด ฉันผิดจริงๆ ฉันขอโทษค่ะ คุณผู้ชาย ฉันขอโทษค่ะ คุณผู้หญิง!” ซิสเตอร์เซนร่ำไห้ น้ำตาไหลอาบแก้ม “ลูกชายฉันเพิ่งเรียนจบ และเงินทั้งหมดที่ฉันเก็บสะสมมาหลายปีก็เอาไปซื้อบ้านให้เขา …
ซู่ซินหัวเราะเบาๆ สองครั้ง “เป็นพี่เจินนี่เอง พี่เจินก็รู้สึกผิดเหมือนกัน แต่พี่ระมัดระวังตัวเสมอ วันนั้นฉันเองก็ผิดที่ไม่ปิดประตูให้สนิท ฉันเลยโทษพี่ไม่ได้หรอก” “ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น!” หลิงอี้หนัวกล่าว “สิ่งที่ฉันหมายถึงก็คือ …
ซูซินรีบพูดว่า “ไม่ใช่ความผิดของหยุนติงหรอก ถึงแม้ว่าหยุนติงจะไม่ค่อยติดต่อกับพวกเราตั้งแต่กลับมาบ้านและดูห่างเหินไปบ้าง แต่เป็นความผิดของฉันเองที่ไม่ดูแลเขาให้ดี” กู่หยุนซู่หัวเราะเยาะ “แม่คะ แม่ไม่ต้องรับผิดชอบทั้งหมดไว้คนเดียวหรอกค่ะ ลุงหลิงไม่ใช่คนแปลกหน้า เขารู้จักครอบครัวเราดี พี่ชายฉันออกจากบ้านไปก่อนอายุยี่สิบและหายไปนานหลายปี …
หลิงอี้หนัวคิดเสมอว่าผู้ชายคนนี้มีรอยยิ้มที่หล่อเหลามาก หล่อเหลาจริงๆ หล่อเหลาแบบที่จะทำให้ฟางหยวนหลงใหลได้เลย แต่เธอลืมไปว่ากู่หยุนติงไม่เคยยิ้มแบบนั้นให้ใครมาก่อนเลย “กลับไปนอนเถอะ!” น้ำเสียงเย็นชาของกู่หยุนติงกลับแฝงไปด้วยความอ่อนโยนเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น หลิงอี้หนัวยิ้มและโบกมือ “ฝันดีนะ!” เธอเดินออกไป เปิดประตู …
เด็กสาวส่งยิ้มสดใสให้ “คุณกลับมาแล้ว!” “อืม!” เสียงของชายคนนั้นฟังดูขึ้นจมูกเล็กน้อย นับตั้งแต่วันนั้นที่กู่หยุนติงบังเอิญเจอหนิงเฟยและฟางหยวนที่บ้านของเธอ เขาก็จะเคาะประตูทุกครั้งที่มาบ้านเธอ พวกเขาอาจกลัวว่าจะไปเจอคนอื่นแล้วเกิดความเข้าใจผิด กู่หยุนติงก้าวเข้าไปข้างใน ก้มลงอุ้มเสี่ยวเหมี่ยวขึ้นมา ทันใดนั้นกลิ่นเหล้าแรงก็โชยมา …
by