by 
กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเขาช่วยขจัดความเหนื่อยล้าตลอดทั้งวันของชิงหนิงได้ในทันที ดวงตาของเธอเปล่งประกายด้วยรอยยิ้ม “ตกลง!”
เจียงเฉินสตาร์ทรถและขับออกไป มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย อีกมือหนึ่งจับมือเธอไว้ เขายิ้มแล้วพูดว่า “คืนนี้เราจะพักที่บ้านหลังเก่า พรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เราจะพาโย่วโย่วไปตกปลาทะเล ครั้งที่แล้วเธอยังไม่สนุกพอ ครั้งนี้เราจะให้เธอสนุกเต็มที่เลย”
ช่วงนี้ชิงหนิงยุ่งมาก เขาจึงอยากหาโอกาสให้เธอได้พักผ่อนบ้าง
ชิงหนิงเม้มริมฝีปากและหันไปมองเจียงเฉิน “พี่เฉิน พรุ่งนี้ฉันออกไปเล่นไม่ได้นะคะ ฉันต้องมาทำงานล่วงเวลาที่บริษัท”
เจียงเฉินขมวดคิ้ว “พรุ่งนี้คุณต้องทำงานล่วงเวลาอีกแล้วเหรอ? ทำงานล่วงเวลามานานแค่ไหนแล้ว? ยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ชิงหนิงอธิบายว่า “มีคดีเข้ามาอย่างกระทันหัน และเราต้องการแบบแปลนภายในวันจันทร์”
เจียงเฉินพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร
ชิงหนิงจับมือเขาตอบ ดวงตาที่สดใสและใสของเธอมองเขาอย่างอ่อนโยน “คุณโกรธเหรอคะ อย่าโกรธเลยค่ะ สัปดาห์หน้าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราออกไปทะเลด้วยกันอีกก็ได้ค่ะ”
“ฉันไม่โกรธ!”
รถจอดที่สี่แยกเพื่อรอสัญญาณไฟแดง เจียงเฉินยกมือขึ้นลูบใบหน้าของเธอ “ผมแค่รู้สึกเห็นใจเธอที่ต้องทำงานหนักขนาดนี้ ผมคิดถึงเธอเหมือนกัน และผมอยากใช้เวลาอยู่กับเธอมากกว่านี้”
น้ำตาคลอเบ้าในดวงตาของชิงหนิง “ฉันเข้าใจแล้ว”
ดวงตาของเจียงเฉินอ่อนโยนลง “ไม่ต้องห่วง ผมจะสนับสนุนภรรยาของผมในการ pursuing career ของเธออย่างแน่นอน”
ชิงหนิงหน้าแดงเล็กน้อยและปัดมือเขาออก แต่หัวใจของเธอกลับอบอุ่น ไม่มีอะไรที่ทำให้เธอมั่นใจและกล้าหาญที่จะเผชิญทุกสิ่งได้มากไปกว่าการสนับสนุนของเขา
เขาคือผู้ให้การสนับสนุนที่กล้าหาญและทรงพลังของเธอ
เจียงเฉินหัวเราะเบาๆ แล้วมองเธออย่างตั้งใจ “งั้นคืนนี้เราคงไม่ได้พักที่บ้านหลังเก่าแล้วล่ะ”
ชิงหนิงตกใจกับการเปลี่ยนใจกะทันหันของเขา แต่ก็เข้าใจความหมายได้อย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเธอแดงก่ำ และเธอก็หันไปมองออกไปนอกหน้าต่างรถ
เมื่อเจียงเฉินเห็นว่าหูของเธอเป็นสีชมพูระเรื่อ ใส และน่ารักสดใส หัวใจของเขาก็รู้สึกอ่อนโยนและนุ่มนวลราวกับมีเมฆมาปกคลุม
*
วันเสาร์
เช้าตรู่ ซีเหยียนลงมาข้างล่างและเห็นหลี่เหวิน หวังปิน และคนอื่นๆ อีกสองสามคนกำลังตะโกนและส่งเสียงดังอยู่รอบโต๊ะ
“สวยงามมาก! ฉันไม่เคยเห็นอะไรที่สวยงามขนาดนี้มาก่อนเลย!”
“ดูสิ มันขาวแค่ไหน!”
“ถ้าอยู่ที่นี่สักสองสามวัน ตัวคุณจะไม่เปื้อนสีเหลืองเหรอ?!”
“เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันจะตัวเหม็นเครื่องเทศไปหมดเลย!”
กลุ่มคนเหล่านั้นพูดคุยและหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ทำให้บรรยากาศมีชีวิตชีวา
ซีเหยียนขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะมองหลิงอี้หนัวที่ยืนอยู่ด้านหลังหลี่เหวิน แล้วถามด้วยเสียงทุ้มว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
เสียงของเขาแหบเล็กน้อยตามธรรมชาติ และเมื่อรวมกับน้ำเสียงที่ไร้อารมณ์ ทำให้เกิดความรู้สึกเย็นชาและมีอำนาจอย่างอธิบายไม่ได้
บริเวณล็อบบี้เงียบไปชั่วขณะ จากนั้นเสียงหวานๆ ของหลิงอี้หนัวก็ดังขึ้นอย่างชัดเจนยิ่งขึ้น “อรุณสวัสดิ์ค่ะ บอสซี่!”
หลี่เหวินหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “เจ้านายคะ เสี่ยวหนัวเอาแมวมาให้ค่ะ ดูสิ น่ารักไหมคะ?”
หวังปินยังกล่าวอีกว่า “เจ้านายคงไม่เคยเห็นแมวสวยขนาดนี้มาก่อนแน่ๆ!”
ซีหยานมองลูกแมวสีขาวราวหิมะในกรง แลบลิ้นเลียฟันกราม และหรี่ตาลงเล็กน้อย
เขาเห็นมันตั้งแต่วันแรก และตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ทุกเช้าเมื่อเขาลืมตาตื่นและเปิดโทรศัพท์ ก็จะเห็นแมวตัวนี้เสมอ เขายังเห็นแมวตัวนี้ก่อนนอนด้วย เขาคุ้นเคยกับแมวตัวนี้มากกว่าพ่อของตัวเองเสียอีก!
หลิงอี้หนัวหัวเราะเบาๆ “เจ้านายซี่ เจ้าเหมียวน้อยพร้อมแล้ว เรากลับบ้านกันได้แล้ว!”
เธอหยิบมันขึ้นมาแล้วเดินไปหาซีหยานพลางพูดว่า “เธอกอดมันไว้สิ!”
ซีหยานถอยหลังไปหนึ่งก้าวทันที คิ้วของเขาขมวดแน่นยิ่งกว่าเดิม
หลี่เหวินหัวเราะเบาๆ จากด้านข้าง “เจ้านาย คุณไม่กลัวแมวใช่ไหมครับ? ดูเหมือนถังซานจางจะเห็นผลโสมเลยนะ”
คนอื่นๆ หัวเราะตาม ในขณะที่ซีเหยียนจ้องมองหลี่เหวินอย่างดุร้าย
เขาขมวดคิ้วมองหลิงหยินหนัว “คุณน่าจะเอาไปบ้านก็ได้ ทำไมถึงเอามาที่นี่ล่ะ?”
หลิงอี้หนัวพูดพร้อมกับยิ้มกว้างว่า “นี่คือบ้านของเจ้าเหมียวน้อย มันยังไม่เคยเจอพี่ชายของมันเลย!”
หลังจากตกใจอยู่ครู่หนึ่ง ซีเหยียนก็เยาะเย้ยว่า “หลิงอี้หนัว เจ้าคิดว่าที่นี่เป็นสวนสัตว์หรือไง?”
ก่อนหน้านี้เธอก็เคยรับเลี้ยงบิ๊กเหมียวมาแล้ว และตอนนี้เธอก็พาแมวอีกตัวกลับบ้าน เธอเป็นผู้อำนวยการสวนสัตว์หรือเปล่าเนี่ย?
หลิงอี้หนัวยิ้มอย่างประจบประแจง “ไม่ใช่ว่าฉันอยากทำแบบนี้หรอก แต่หลิงอี้หางบอกว่าป้าของเขากำลังจะมีลูกและเลี้ยงสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ที่บ้านไม่ได้ ฉันคงทิ้งลูกแมวไว้ที่คลินิกสัตว์แพทย์ตลอดไปไม่ได้หรอกใช่ไหมคะ”
เธอหรี่ตาลง ดวงตาเรียวเล็กของเธอเปล่งประกายด้วยความเจ้าเล่ห์ “ในฐานะสหายร่วมรบและเพื่อนสนิทของป้าคนที่สองของหลิงอี้หาง บอสซีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเสียสละเพื่อซูซี”
ซีเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันเล็กน้อยว่า “งั้นเจ้ายังเรียนรู้ที่จะใช้จุดแข็งของคนอื่นมาต่อต้านเขาได้อีกด้วยสินะ?”
หลิงหยินั่วไม่สนใจคำประชดประชันของเขา และอุ้มลูกแมวไปที่สวนหลังบ้านพลางพูดว่า “ฉันจะพาลูกแมวไปดูพี่ชายของมัน!”
ซีเหยียนหันหน้าไปเห็นหลี่เหวิน หวังปิน และคนอื่นๆ จ้องมองมาที่พวกเขาทั้งสองคนพร้อมกับยิ้มเยาะ ใบหน้าของเขาจึงมืดมนยิ่งกว่าเดิม “ทำไมพวกคุณไม่ทำงานตั้งแต่เช้าเลยล่ะ ไปทำในสิ่งที่พวกคุณควรทำซะ!”
กลุ่มดังกล่าวแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว
ไม่นานหลังจากนั้น พนักงานร้านขายสัตว์เลี้ยงก็มาถึง พร้อมกับบ้านแมวไม้สามชั้น อุปกรณ์ดูแลแมว อาหารแมว ทรายแมว ของเล่น และอื่นๆ อีกมากมาย
หลิงอี้หนัวสั่งให้พนักงานร้านขายสัตว์เลี้ยงไปจัดห้องแมวตรงข้ามกับต้าเหมี่ยวให้เรียบร้อย
บ้านไม้สามชั้นหลังนี้ สูงพอๆ กับหลิงอี้หนัว ออกแบบอย่างประณีตและสวยงาม ตั้งอยู่ใต้รั้ว ทำให้บริเวณบ้านดูมีชีวิตชีวาขึ้น
บิ๊กเหมียวจ้องมอง “ตึกสูง” ที่ตั้งตระหง่านอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนอย่างเหม่อลอย เมื่อเห็นลิตเติลเหมียวอยู่ในอ้อมแขนของหลิงอี้หนัว เธอก็ครางเบาๆ สองสามครั้งด้วยความหึงหวงแล้วกระโจนเข้าใส่ซีหยาน
ซีเหยียนนั่งยองๆ ลูบขนของต้าเหมี่ยว ราวกับจะบอกว่า ไม่เป็นไรหรอก เขาจะยังคงรักมันต่อไปในอนาคต!
นั่นคือลูกชายของเขาเอง!
หลิงอี้หนัวมองดูจากด้านข้างและอดหัวเราะไม่ได้
เธอเชื่อว่าแมวตัวใหญ่และแมวตัวเล็กจะเข้ากันได้ดีมาก เหมือนพี่น้องแท้ๆ
“ตอนนี้เป็นฤดูร้อน ดังนั้นให้ลูกแมวอยู่ตรงนี้ก่อนก็ได้ เราจะพามันกลับไปที่ห้องเมื่ออากาศเย็นลง!” หลิงอี้หนัวกล่าว
ซีหยานไม่แสดงความสนใจใดๆ แถมยังดูถูกเหยียดหยามด้วยซ้ำ “อย่าหวังว่าฉันจะช่วยเลี้ยงแมวตัวนี้ให้คุณเลย!”
“แน่นอนว่าฉันไม่ได้คาดหวังอะไรจากคุณเลย!”
หลิงอี้หนัวทำหน้าบูดบึ้งและส่งเสียงฮึดฮัด จากนั้นก็หันไปเรียกหลี่เหวินมา พร้อมสั่งสอนวิธีการให้อาหารลูกแมวว่า “ฉันจะมาทุกวันหลังเลิกงาน ถ้าฉันมาไม่ได้เพราะต้องทำงานล่วงเวลา ฉันจะรบกวนพี่หลี่ให้มาให้อาหารมันเอง!”
“ได้เลย!” หลี่เหวินตอบตกลงทันที “ผมจะให้อาหารมันเอง ไม่มีปัญหาหรอก แค่แมวตัวนี้ดูน่ารักมาก พวกเราเป็นพวกนักเลง เกรงว่าจะดูแลมันได้ไม่ดี!”
หลิงอี้หนัวกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวลไป แมวก็เหมือนคน พวกมันปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้เอง พวกมันจะเติบโตขึ้นตามที่คุณเลี้ยงดู!”
ซือหยานเหลือบมองหลิง ยี่นัวเมื่อได้ยินสิ่งนี้
เธอกล่าวต่อว่า “เพียงแต่ว่าฉันจะสร้างปัญหาให้ทุกคนมากขึ้นเท่านั้นเอง”
หลี่เหวินรีบตอบว่า “ไม่หรอก แมวตัวนี้สวย พวกเราทุกคนชอบมัน และมันเป็นวิธีที่ดีที่จะทำให้เราสนุกสนานเมื่อรู้สึกเบื่อ!”
หลิงอี้หนัวยิ้มอย่างมีความสุข การหลงใหลในคนหน้าตาดีเป็นเรื่องปกติของคนทุกคน!
ไม่นานนัก หวังปินและคนอื่นๆ ก็วิ่งไปดูเสี่ยวเหมี่ยว แล้วก็หยอกล้อกับมันด้วยของเล่นที่เพิ่งซื้อมาใหม่ หัวเราะและส่งเสียงดังลั่น
ตอนแรกเจ้าแมวน้อยก็กลัวนิดหน่อย แต่แล้วมันก็เริ่มกล้าขึ้นและกระโดดลงมาจากหลังคาห้องแมว ลงมาเกาะที่ไหล่ของซีหยานพอดี
ซีเหยียนตัวเกร็งขึ้นมาทันทีและพูดว่า “เอาออกไปเดี๋ยวนี้!”
หลิงอี้หนัวเข้าไปกอดเสี่ยวเหมี่ยว แต่เสี่ยวเหมี่ยวกระโดดและลงไปนั่งทับหัวซีเหยียน
เมื่อมองใบหน้าเย็นชาเกือบจะโหดเหี้ยมของซีเหยียน และลูกแมวน้อยที่เกาะอยู่บนหัวของเขา ขนปุยน่ารัก ดวงตากลมโตไร้เดียงสา ทุกคนก็อดหัวเราะไม่ได้