นิยายประวัติศาสตร์ นิยายจีน อ่านนิยาย นิยายแปล
หยุนซู่ ลูกสาวคนโตที่โง่เขลาและน่าเกลียดของพระราชวังหยุนในราชอาณาจักรเทียนเฉิง ถูกใส่ร้าย ฝ่าฝืนคำสั่ง และหลบหนีจากการแต่งงาน และถูกฝังทั้งเป็นในวันหมั้นหมาย! เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ลูกหลานของหมอผียุคใหม่ได้เดินทางข้ามกาลเวลา พ่อผู้ให้กำเนิดเกลียดเธอ แม่เลี้ยงกำลังคำนวณ น้องสาวต่างมารดาเป็นคนชั่วร้าย และคนเลวมีความทะเยอทะยานชั่วร้าย! เป็นเรื่องตลกดี ดูสาวน้อยหน้าตาน่าเกลียดไร้ค่าคนนี้พลิกชีวิตใหม่ เหยียบแม่เลี้ยง ต่อย Bai Lian ทรมานหญิงชั่วอย่างโหดร้าย ถือเข็มเงินไว้ในมือ และทำสิ่งดีๆ แต่เมื่อเธอหันกลับมา เธอก็ถูกจิ้งจอกท้องดำขี้โรคพาตัวกลับเข้าถ้ำ ราชาผู้ชั่วร้ายยิ้ม: “เจ้าหญิง ได้เวลาคืนแต่งงานแล้ว!” หยุนซู่ยกคิ้วขึ้นและตบหน้าเขาด้วยจดหมายหย่า: “ท่านชาย โปรดเคารพตนเองด้วย!”
ลู่ซิงตัวสั่นไปทั้งตัวและพูดติดขัด “ใช่… ใช่…” นางอยากจะพูดว่าเป็นของหยุนซู่ต้า แต่นางกลับเห็นรอยยิ้มครึ่งๆ บนริมฝีปากของเจ้าชาย และดวงตาแคบๆ ของเขาภายใต้หน้ากากก็จ้องมองนางอย่างลึกซึ้งและไม่อาจเข้าใจได้ แววตาเช่นนั้นเหมือนจะมองเห็นความเท็จของเธอได้เมื่อนานมาแล้ว แทงทะลุหัวใจของเธอราวกับมีดที่คมกริบ …
พี่เลี้ยงคนอื่นที่นั่งข้างๆ เธอรู้สึกกลัวมากจนตัวสั่นไปหมด เธอจะสนใจการกรีดร้องได้อย่างไร? นางพยายามจะวิ่งหนี แต่ก่อนที่นางจะทันได้ก้าวไปสองสามก้าว อันชิหลิ่วที่ยืนอยู่ตรงหน้าหยุนซูก็วิ่งมาข้างหน้านางและเหยียบหลังนางอย่างแรง “เจ้านายสั่งประหารชีวิต!” เสียงของอันชิหลิ่วนั้นชัดและเย็นชา เขายังดึงมีดสั้นออกมาถือคว่ำลงและแทงเข้าที่หัวอย่างแรง เสียงกรีดร้องของแม่ดังลั่นไปถึงหลังคา: …
หยุนซู่ยืนนิ่งอยู่ที่นั่นด้วยรอยยิ้มครึ่งๆ กลางๆ บนใบหน้าของเขา โดยไม่สนใจเธอและเพียงแค่มองดูจุนเยว่หลาน มาดูกันว่าเธอจะสามารถคิดอะไรเพิ่มเติมได้อีก จุนเยว่หลานพูดเกินจริง “แม่ ท่านไม่รู้เลยว่าเธอหยิ่งยโสขนาดไหน! เธออาศัยการแต่งงานที่จักรพรรดิประทานให้ เธอคิดว่าตัวเองเป็นเจ้านายของพระราชวัง …
จวินชางหยวนกล่าวอย่างใจเย็น: “ผู้หญิงที่ท่านหญิงกำลังพูดถึงคือใคร?” นางคังขมวดคิ้วอย่างเย็นชาและจ้องมองหยุนซูด้วยสายตาที่จ้องเขม็ง: “คุณรู้ว่าฉันกำลังหมายถึงใคร!” จุนชางหยวนกล่าวอย่างช้าๆ “ข้าเป็นเจ้าชาย และภรรยาของข้าก็เป็นสตรีชั้นสูงเช่นกัน อันดับหนึ่งในบรรดาสตรีชั้นสูงในเมืองหลวง รองจากพระพันปี ราชินี …
เมื่อเห็นเช่นนี้ บัตเลอร์โจวก็โค้งคำนับจุนเย่หลานเล็กน้อยแล้วรีบตามไป “พวกคุณ… พวกคุณ…” จุนเยว่หลานกรีดร้องด้วยความโกรธและเหยียบเท้าอย่างแรง สาวใช้ชื่อลู่ซิงเดินเข้ามา แววตาของเธอฉายแววแห่งความชั่วร้าย: “เจ้าหญิง ไอ้สารเลวขี้เหร่คนนี้ช่างเย่อหยิ่งและชะล่าใจจริงๆ ทำไมคุณไม่ไปหาผู้หญิงคนนั้นเพื่อขอความยุติธรรมล่ะ …
พ่อบ้านโจวลังเลและพูดว่า “เจ้าหญิง ใครบอกคุณว่า…เธอเป็นสาวใช้?” จวินเยว่หลาน: “เธอแต่งตัวแย่มาก เธอจะเป็นอะไรได้อีกนอกจากสาวใช้?” หยุนซูมองลงไปที่ร่างของเขา เธอพบกระโปรงตัวนี้จากตู้เสื้อผ้าของเจ้าของเดิม ถึงแม้จะเป็นเสื้อผ้าเก่าแต่ก็ตัดเย็บดี พอดีตัว …
หยุนซูหยุดและเห็นหญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดสีชมพูและเครื่องประดับผมหรูหรา ยืนอยู่บนทางเดินไม่ไกลนัก เด็กสาวคนนี้มีอายุราวๆ สิบหกหรือสิบเจ็ดปี มีใบหน้าที่สวยงาม คางของเธอยกขึ้นเล็กน้อย และมีท่าทางภาคภูมิใจ แต่เมื่อเธอเห็นใบหน้าของหยุนซู่ เธอก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ นางมีสีหน้ารังเกียจ …
เจ้าชายที่สามกล่าวอย่างเย็นชา: “ข้าทนไม่ได้จริงๆ” “ฮ่าฮ่าฮ่า มีความอยุติธรรมมากมายในโลกนี้ ยังมีขอทานตามท้องถนนในเมืองหลวงที่หาอาหารกินไม่ได้อีก ทำไมคุณถึงไม่เห็นพี่ชายสามไม่ชอบพวกเขา ทำไมเขาถึงมีหัวใจของโพธิสัตว์เช่นนี้เมื่อเขามาที่คฤหาสน์ของเจ้าชายหยุน” เจ้าชายคนที่ห้าหัวเราะเยาะเย้ย “ถ้าเจ้าไม่รู้ เจ้าอาจคิดว่าพี่ชายสามกำลังปกป้องคุณหนูซูคนที่สามและรู้สึกสงสารแม่สามีในอนาคตของเขา” …
หยุนซูเงยหน้าขึ้นและมองไปที่องค์ชายสามที่หยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาตรงหน้าเธอ แล้วหรี่ตาลง “องค์ชายสาม นี่เป็นของบางอย่างจากพระราชวังหยุน เจ้าคืนมันให้กับข้าได้หรือไม่” เจ้าชายองค์ที่สามหยิบหนังสือเล่มเล็กขึ้นมาและมองไปที่หยุนซู่ “คุณหนูหยุน คุณไม่รังเกียจหากฉันจะเปิดมันและอ่านดูใช่ไหม” เขายังอยากรู้เกี่ยวกับหนังสือเล่มเล็กนั้นมากอีกด้วย หยุนซูยกคิ้วขึ้น: …
เจ้าชายทรงถามด้วยความสงสัยว่า “นี่คืออะไร เจ้าไปพบมันที่ไหน?” ทหารรักษาพระองค์ตอบว่า “พบมันอยู่ในกล่องใบหนึ่งที่คุณหญิงหยุนบรรจุเอาไว้ กล่องนั้นถูกล็อคไว้ และข้าไม่ทราบว่าข้างในมีอะไรอยู่” ซู่หยุนโหรว ซู่ซี และป้าหลี่ …
by