by 
ราชวงศ์ชิงปกครองมาได้ไม่ถึงศตวรรษ แต่การสืราชสมบัติมักเป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้เสมอ
ในรัชสมัยของจักรพรรดิไท่จู่ เจ้าชายกวงลุ่ย ชูอิงติง ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาทในตอนแรก แต่ต่อมาถูกปลดออกจากตำแหน่ง จากนั้นเจ้าชายลี่ลี่ก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาท แต่ก็ถูกปลดออกจากตำแหน่งอีกครั้ง
ในช่วงบั้นปลายชีวิต จักรพรรดิไท่จู่ได้มอบธงสีเหลืองขอบขาวให้แก่พระโอรสองค์เล็กคือพระโอรสโดโด โดยทรงตั้งพระทัยจะให้พระโอรสโดโดเป็นผู้สืบทอดราชบัลลังก์ แต่พระองค์ก็เสด็จสวรรค์ก่อนวัยอันควร
โดโดยังเด็ก และราชบัลลังก์จึงตกทอดไปยังทยอง ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากเจ้าชายรีเยและพระโอรส
เมื่อจักรพรรดิไท่จงทรงชราภาพ พระองค์เสด็จสวรรค์โดยไม่มีพระราชโองการ ผู้ที่มีสิทธิ์สืบัลลังก์จึงมีเพียงแม่ทัพของแต่ละกองทัพ รวมทั้งเจ้าชายทั้งสามพระองค์ เจ้าชายซู่ฮ่าวเกอ และเจ้าชายองค์ที่เก้าและสิบเอ็ด ซึ่งเป็นโอรสของพระสนมมองโกลทั้งสองพระองค์
ในที่สุด จักรพรรดินีไท่จง พร้อมด้วยกองทัพธงเหลืองทั้งสองและดอร์กอน ได้ยืนกรานที่จะเลือกผู้สืบทอดตำแหน่งจากบรรดาโอรสของไท่จง และได้ขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิซีซู ซึ่งมีเชื้อสายคอร์ชิน
เมื่อจักรพรรดิซีซูทรงประชวร ผู้ที่พระองค์ทรงโปรดปรานเป็นพิเศษคือเจ้าชายอัน เย่ว์เล่อ และเจ้าชายคัง เจี๋ยซู่
พระพันปีหลวงพร้อมด้วยขุนนางแห่งสามธงได้ยืนกรานให้มีการแต่งตั้งเจ้าชาย และด้วยเหตุนี้ จักรพรรดิจึงถูกเลือกจากบรรดาเจ้าชายหลายพระองค์ที่เกิดนอกสมรส
ราชวงศ์ของเจ้าชายกวงลุ่ย เจ้าชายลิลี่ เจ้าชายหยู เจ้าชายซูหวู่ และเจ้าชายอัน ล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับราชบัลลังก์ในระดับที่แตกต่างกันไป
ถ้าเป็นสาขาที่อยู่ห่างไกลก็ไม่เป็นไร ถ้าคุณไม่ได้เกี่ยวข้อง คุณก็จะไม่รู้สึกทะเยอทะยานหรือขุ่นเคืองอะไร
แต่เพียงแค่ก้าวเดียว ความทะเยอทะยานก็จะเติบโตดุจหญ้าในทุ่งราบ ไม่หยุดหย่อน
เจ้าชายองค์ที่สี่เข้าใจถึงความระแวงของพระบิดาที่มีต่อญาติๆ
กล่าวอีกนัยหนึ่ง สถานการณ์ปัจจุบันได้เปลี่ยนแปลงไปแล้ว และเหล่าขุนศึกแห่งห้ากองธงล่างมีอำนาจน้อยลง มิเช่นนั้น เหล่าเจ้าชายและดยุกเหล่านี้คงจะเป็นทั้งผู้ช่วยของอำนาจจักรพรรดิและภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดต่ออำนาจนั้นไปพร้อมกัน
เขามองไปที่องค์ชายแปดด้วยความไม่เข้าใจอย่างแท้จริงว่าทำไมองค์ชายแปดถึงคิดเรื่องเหล่านี้ไม่ออก
เจ้าชายองค์ที่แปดเริ่มงุนงงมากขึ้นเรื่อยๆ
ฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ?
เหตุใดจักรพรรดิถึงมองเขาด้วยสายตาแบบนั้น และเหตุใดองค์ชายสี่ถึงมองเขาด้วยสายตาแบบเดียวกัน?
“น้องชายคนที่สี่…”
เจ้าชายองค์ที่แปดวิงวอนว่า “โปรดพูดตรงๆ ด้วยเถิด ข้าพเจ้าเองก็ตกอยู่ในสถานการณ์นี้ และอาจถูกบดบังด้วยมุมมองที่จำกัดของตนเอง…”
สีหน้าขององค์ชายสี่ไม่เปลี่ยนแปลง แต่ความคิดของเขากำลังวุ่นวายอยู่
ขณะนั้นไม่มีใครอยู่ในห้องศึกษาเลย แต่มีบางเรื่องที่ไม่สามารถพูดออกมาได้
เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ แล้วมองไปที่องค์ชายแปดพลางกล่าวอย่างระมัดระวังว่า “ท่านพ่อข่านเรียกท่านมาในเวลานี้ อาจเป็นเพราะท่านยังไม่พอใจกับพฤติกรรมของท่านในช่วงหลังๆ นี้ ในงานเลี้ยงที่ผ่านมา องค์ชายแปด ท่านไม่ได้สนิทสนมกับพี่น้องของตนเองมากนัก แต่กลับสนิทกับญาติๆ มากกว่า ท่านพ่อข่านหวังเสมอว่าบุตรชายของท่านจะอยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง ดังนั้นท่านอาจไม่พอใจกับพฤติกรรมของท่าน…”
องค์ชายแปดนึกถึงน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรของจักรพรรดิเมื่อทรงกล่าวถึงเหล่าเจ้าชายจากแดนเจ้าชายหยูและเจ้าชายกง เขาถอนหายใจและถามว่า “นี่ก็เป็นความผิดพลาดอีกหรือ?”
ด้วยความที่รู้ว่าการพูดมากเกินไปอาจนำไปสู่ความผิดพลาด เจ้าชายองค์ที่สี่จึงปฏิเสธที่จะพูดอะไรเพิ่มเติมต่อหน้าจักรพรรดิ โดยกล่าวเพียงว่า “สำหรับสิ่งที่ข้าพเจ้าได้กล่าวไปก่อนหน้านี้ พวกเราโอรสทั้งหลายจะปฏิบัติตามคำสั่งของพระบิดาเท่านั้น”
องค์ชายแปดลูบหน้าแล้วกล่าวว่า “พี่สี่ไม่ใช่คนแปลกหน้า และข้าไม่กลัวที่จะทำให้ใครอับอาย นอกจากญาติพี่น้องจากทั้งสองตระกูลแล้ว ข้าจะสนิทกับใครได้อีกเล่า? งานเลี้ยงที่ผ่านมา พี่ชายของข้าคอยดูแลองค์ชายใหญ่ ส่วนน้องชายของข้าก็ทำหน้าที่ของตัวเอง ทำหน้าที่เป็นเจ้าภาพครึ่งหนึ่ง ข้ากลายเป็นคนที่ไม่มีใครชอบ ข้าจะยืนอยู่เฉยๆ เหมือนคนโง่ไม่ได้ จึงคิดว่าจะมาคุยกับญาติๆ เพื่อไม่ให้คนอื่นรู้สึกอึดอัด ข้าไม่คิดว่าจะทำให้ท่านพ่อไม่พอใจอีกแล้ว”
นี่คือความหมายของการถูกจักรพรรดิไม่โปรดปรานใช่หรือไม่?
ทุกอย่างกลายเป็นความผิดพลาดไปหมดแล้วหรือ?
ปีนี้เขามีอายุ 22 ปีแล้ว เขาเริ่มทำงานในห้องทำงานของราชสำนักตั้งแต่อายุ 16 ปี เขาเป็นคนใจดีต่อผู้อื่นเสมอ และชื่อเสียงที่ดีของเขาก็เป็นที่ยอมรับกันดี
เมื่อจักรพรรดิถามเขาว่า ทำไมเขาถึงไม่รู้ตัวว่าตัวเองเป็นอย่างนี้มาตลอด?
เรื่องราวก็เป็นเช่นเดียวกันก่อนที่เขาจะอายุครบสิบหกปี เมื่อเขาอยู่ในหอสมุดหลวง เขาไม่เคยสร้างศัตรูกับใครเลย
เขาไม่ได้เปลี่ยนไปเลย เขายังคงทำตัวเหมือนเดิม สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไปคือเขาได้กลายเป็นจักรพรรดิ!
โดยปกติแล้ว เจ้าชายองค์ที่แปดจะไม่พูดเช่นนั้น แต่ตอนนี้เขากำลังพยายามอดกลั้นเอาไว้
สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความสับสน และเขาสูญเสียความมั่นใจไปแล้ว
เมื่อเห็นเช่นนั้น องค์ชายสี่ก็หวนนึกถึงมิตรภาพในอดีตและทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาจึงแนะนำโดยตรงว่า “พูดถึงพี่ชายคนโตและพี่ชายคนเล็ก พวกเขารับราชการมานานแล้ว แต่ไม่คบค้าสมาคมกับพระญาติและขุนนาง พวกเราเป็นน้องชาย ดังนั้นเราควรทำตามพวกเขา”
เจ้าชายองค์ที่แปด: “…”
เจ้าชายองค์โตไม่ควรคบหาสมาคมกับพระญาติและขุนนางหรือ?
“งานเลี้ยงพันปีครั้งยิ่งใหญ่” เกิดขึ้นได้อย่างไร?
ส่วนองค์ชายสามนั้น เป็นคนตระหนี่และติดต่อเฉพาะญาติที่จำเป็นต้องไปเยี่ยมเท่านั้น แม้จะเป็นข้อเสีย แต่กลับกลายเป็นข้อดีในที่สุด
องค์ชายแปดจ้องมององค์ชายสี่อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตรัสว่า “น้องสี่…ตระกูลของท่านไม่ค่อยได้ติดต่อกับเชื้อพระวงศ์เท่าไหร่ เป็นเพราะท่านทำตามแบบอย่างของพี่ใหญ่และน้องสามหรือเปล่า?”
เป็นเพราะเธอเก็บตัวและไม่มีเพื่อนมากหรือเปล่า?
เจ้าชายองค์ที่สี่พยักหน้า
เจ้าชายองค์ที่แปดขมวดคิ้ว นึกถึงเรื่องที่เจ้าชายองค์ที่ห้าและองค์ที่เจ็ดก็แทบไม่ค่อยได้ติดต่อกับญาติๆ ของตนเลย
ในบรรดาเจ้าชายทั้งหลาย มีเพียงที่เดียวที่เป็นข้อยกเว้น คือที่ประทับของเจ้าชายองค์ที่เก้า
เนื่องจากพระมเหสีของพระองค์ ทำให้คฤหาสน์องค์ที่เก้ามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคฤหาสน์องค์ชายคัง คฤหาสน์องค์ชายเจี้ยน และคฤหาสน์องค์ชายซุนเฉิง
ทำไมมันถึงไม่สะดุดตา และทำไมไม่มีใครพูดถึงมัน?
นั่นเป็นเพราะว่าคนที่มักไปมาหาสู่กันส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง และพวกเขาทั้งหมดเป็นญาติกันจริงๆ ไม่ใช่กรณีที่ครอบครัวหนึ่งไปสนิทสนมกับอีกครอบครัวหนึ่ง
เจ้าชายองค์ที่แปดหลับตาลง
หลังจากแต่งงานกันนานกว่าสี่ปี พระมเหสีของเจ้าชายองค์ที่แปดถูก “กักขัง” ไว้ในห้องพักและไม่สามารถออกไปพบปะสังสรรค์ได้หลายครั้ง
หากเป็นพระชายาขององค์ชายแปดที่มาเยี่ยม ไม่ใช่ตัวพระองค์เอง การปฏิสัมพันธ์ทางสังคมแบบเดียวกันนี้ก็จะเป็นเรื่องปกติ มันจะไม่ดูแปลกแยกหรือทำให้จักรพรรดิไม่พอพระทัยแต่อย่างใด
นี่คือจุดที่เหตุและผลอยู่ใช่หรือไม่?
เขาเป็นคนใจลอย
องค์ชายสี่เริ่มหิวแล้ว จึงลุกขึ้นพูดว่า “อย่ารีบร้อน คิดให้รอบคอบก่อน ถ้าท่านพ่อเต็มใจจะสั่งสอน ก็แสดงว่าท่านไม่ได้โกรธจริง ๆ ท่านค่อยแก้ไขทีหลังก็ได้…”
เจ้าชายองค์ที่แปดทรงยิ้มอย่างขมขื่น
วันนี้ข่านกำลังสอนเขาอยู่หรือเปล่า?
สุดท้าย พวกเขาใช้คำพูดที่ว่า “สิ่งที่ผู้บังคับบัญชาชอบ” เพื่อโน้มน้าวเขาอย่างแยบยล!
มันไม่ได้ฟังดูเหมือนพ่อกำลังสั่งสอนลูกชาย แต่ฟังดูเหมือนผู้ปกครองกำลังพูดกับผู้ใต้บังคับบัญชา
พ่อรักลูกชายอย่างแท้จริง แต่ก็ไม่ชอบอย่างยิ่งเมื่อลูกชายไม่มีความสุข
ลองดูเจ้าชายองค์ที่สิบสองสิ พระองค์มีพระชนมายุเพียงยี่สิบกว่าปีและไม่เคยเสด็จพระราชดำเนินไปเสด็จพระราชดำเนินเลยสักครั้ง คุณก็จะเข้าใจได้ว่าการถูกจักรพรรดิไม่โปรดปรานนั้นหมายความว่าอย่างไร
ในอนาคตฉันจะลงเอยเหมือนเจ้าชายองค์ที่สิบสองหรือเปล่า?
เราจะแก้ไขปัญหาที่ติดขัดนี้ได้อย่างไร?
องค์ชายแปดรู้สึกไม่สบายใจและกล่าวว่า “ข้าควรจะเชิญพี่ชายคนที่สี่อยู่รับประทานอาหารเย็นด้วย แต่ตอนนี้ข้าไม่มีความอยากอาหาร ดังนั้นข้าจะไม่เชิญท่าน”
องค์ชายสี่โบกมือแล้วตรัสว่า “เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไรนี่ เจ้าป่วยมาก่อนแล้ว ดังนั้นเจ้าควรดูแลตัวเองให้ดี แม้ว่าเจ้าจะไม่มีความอยากอาหาร ก็ควรทานอาหารให้ครบสามมื้อตรงเวลา พ่อของเจ้าโกรธเจ้าอยู่บ่อยๆ ช่วงนี้ ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะเจ้าไม่ดูแลสุขภาพของตัวเองก็ได้”
องค์ชายแปดพยักหน้าและกล่าวว่า “ครับ ผมจะดูแลตัวเองให้ดี พี่ชายคนโต อย่าทำงานหนักเกินไปนะครับ”
ขณะที่สองพี่น้องกำลังสนทนากันอยู่ เจ้าชายองค์ที่แปดได้เสด็จพาเจ้าชายองค์ที่สี่ออกไปด้วยพระองค์เอง
หลังจากที่เห็นองค์ชายสี่เข้าไปในที่ประทับขององค์ชายสี่แล้ว องค์ชายแปดจึงหันหลังกลับ
เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เขาจำเป็นต้องทำเหมือนพี่น้องของเขาจริงๆ หรือ ที่คอยรักษาระยะห่างจากญาติคนอื่นๆ ยกเว้นพี่ชายและลุงของเขา…?
*
บ้านหลังหลักซึ่งเป็นที่ประทับของเจ้าชายองค์ที่สี่
พระชายาขององค์ชายสี่กำลังสอนพระโอรสองค์เล็กให้พูด เจ้าชายองค์น้อยมีพระชนมายุหนึ่งปีครึ่งแล้วและถึงวัยที่ควรเรียนรู้การพูด แต่เขาไม่ชอบอ้าปากพูด
เขาแทบไม่พูดอะไรเลยนอกจากคำว่า “เอเน” และ “อามา”
พระชายาขององค์ชายสี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวล จึงให้พี่เลี้ยงอุ้มองค์ชายน้อยไปยังห้องโถงใหญ่ และคอยแนะนำให้พระองค์ตรัสด้วยพระองค์เอง
เจ้าชายหนุ่มถือล็อกผมลู่ปันไว้ในมือ แต่ไม่ขยับเขยื้อนจะเอ่ยพระทัย
เจ้าหญิงองค์ที่สี่มองลูกชายด้วยความกังวลใจเล็กน้อย
เด็กคนนี้เงียบเกินไปหรือเปล่า?
หลังจากที่หงฮุยเริ่มพูดได้ตั้งแต่ยังเด็ก ปากของเขาก็ไม่เคยอยู่นิ่งเลย
เมื่อเจ้าชายองค์ที่สี่เสด็จเข้ามา พระองค์ทรงเห็นว่าพระมเหสีมีพระทัยวิตกกังวลและทุกข์ใจ
“มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?”
เมื่อเห็นเช่นนั้น เจ้าชายองค์ที่สี่จึงตรัสว่า…
เจ้าหญิงองค์ที่สี่ทรงลุกขึ้น สั่งให้คนพาพระโอรสองค์เล็กออกไป ทรงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตรัสว่า “พี่เลี้ยงที่ดูแลเจ้าชายเงียบเกินไปหรือเปล่าคะ เจ้าชายไม่ค่อยชอบพูดคุย เราควรหาพี่เลี้ยงที่พูดจาฉะฉานกว่านี้มาแทนดีไหมคะ…”
องค์ชายสี่ถอดฉลองพระองค์ออก เช็ดมือ แล้วตรัสว่า “หมอหลวงไม่ได้ตรัสว่าเด็กบางคนพูดช้าหรือ? ตราบใดที่พวกเขาเริ่มพูดได้แล้ว จะพูดมากหรือน้อยก็เป็นเรื่องปกติ ไม่ต้องกังวลไป”
ภรรยาของเจ้าชายองค์ที่สี่ถึงกับพูดไม่ออก จะไม่กังวลได้อย่างไร?
“เราสามารถบอกได้ว่าคนๆ หนึ่งจะเป็นอย่างไรตั้งแต่อายุสามขวบ” ถ้าเขายังคงทำตัวแบบนี้ต่อไปอีกสองปี องค์ชายสี่จะไม่ชอบเขาหรือเปล่า?
หากไม่นับญาติพี่น้องภายนอก แม้แต่ภายในครอบครัวเอง บุตรนอกสมรสของหลี่ก็มีอายุห่างจากเขาเพียงหนึ่งเดือนเท่านั้น
เจ้าชายองค์ที่สี่สังเกตเห็นความกังวลของภรรยา จึงปลอบโยนเธอว่า “ตอนเด็กๆ ผมก็พูดช้าเหมือนกัน และเพิ่งเริ่มพูดคล่องแคล่วตอนอายุสามหรือสี่ขวบ อย่ากังวลไปเลย เธอแค่ได้นิสัยมาจากผม”
ภรรยาขององค์ชายสี่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยและกล่าวว่า “จริงหรือ? ทำไมพี่เลี้ยงคนเก่าถึงไม่พูดถึงเรื่องนี้เลยล่ะ? ฉันเคยได้ยินมาแค่ว่าคุณชายช่างพูดตั้งแต่ยังเด็ก…”
องค์ชายสี่ทรงระลึกถึงตอนที่เสด็จเข้าหอประชุมหลวงเป็นครั้งแรก เพราะทรงตรัสมาก จึงสามารถโต้แย้งกับองค์ชายสามและองค์ชายห้าได้ แม้แต่พระบิดาคือข่านยังทรงบ่นว่าทรงตรัสมากเกินไป แต่พระมารดาคือถงเอินนี่กลับทรงชมเชยว่าทรงฉลาดและมีไหวพริบ ส่วนเรื่องที่ว่าตรัสมากเกินไปนั้น…ก็เพราะว่าตอนเด็กๆ ทรงพูดช้าและไม่ค่อยพูดนั่นเอง…
ในสมัยนั้น ข่านเปรียบเสมือนพ่อมากกว่าพ่อ
แม้ว่าลูกชายของเขาจะมีข้อบกพร่องหลายประการ แต่เขาก็เปี่ยมด้วยความรัก และมีความอดทนและใจกว้างเป็นอย่างยิ่ง
ปัจจุบัน ข่าน อาม่า ดูเหมือนข่านมากกว่าเดิม
หลังจากแต่งงานกันมาหลายปี ภรรยาคนที่สี่ก็มั่นใจว่าสามีของเธอไม่ได้โกหก และเธอก็รู้สึกอุ่นใจ
องค์ชายสี่ตรัสว่า “เนื่องจากอากาศเริ่มอบอุ่นขึ้น ข้าจะให้พี่เลี้ยงพาเจ้าชายน้อยออกไปข้างนอกบ่อยขึ้น เพื่อให้พวกเขามีสุขภาพแข็งแรงและได้รับการฉีดวัคซีนป้องกันไข้ทรพิษในฤดูหนาวนี้หรือฤดูใบไม้ผลิหน้า…”
เมื่อเจ้าหญิงองค์ที่สี่ได้ยินเรื่องการฉีดวัคซีนป้องกันไข้ทรพิษ พระทัยของเธอก็เต้นแรง แต่เธอก็ยังพยักหน้าและกล่าวว่า “ค่ะ ฉันจะทำตามที่ท่านบอกค่ะ ท่านอาจารย์”
เมื่อการฉีดวัคซีนประสบความสำเร็จแล้ว คุณจึงจะยืนหยัดได้อย่างมั่นคง…
*
คฤหาสน์องค์ชายเก้า หอหนิงอัน
“ว้าว…”
นิกูจู่นอนอยู่ในอ้อมแขนของภรรยา เสียงร้องไห้ของเขาดังสนั่นหวั่นไหว
ชูชูและองค์ชายเก้าต่างยืนอยู่ตรงนั้น ดูเหมือนทั้งสองจะงงงวยไปหมด
เลดี้โบรู้สึกเสียใจมาก แต่เธอก็พยายามรักษาความสงบและมองไปที่แพทย์ประจำครอบครัวพลางพูดว่า “ยาสำหรับทาภายนอกอย่างเดียวเหรอคะ? คุณทำให้เขากลัวไปแล้ว คุณไม่ควรทำให้เขาสงบลงเหรอคะ?”
หมอเพิ่งตรวจชีพจรของนิกูจูเสร็จ และหลังจากตรวจดูก็ส่ายหัวพลางกล่าวว่า “ชีพจรของเจ้าหญิงคงที่ ไม่มีสัญญาณของความหวาดกลัว… การร้องไห้ไม่หยุดนี้เกิดจากความเจ็บปวด…”
เมื่อได้ยินคำพูดของหมอ นิกูซูก็ร้องไห้และพยายามเอามือเล็กๆ ของเธอเอื้อมไปจับตาตัวเอง
ตาข้างขวาของเธอแดงและบวม แทบจะมองเห็นได้แค่เพียงรอยกรีดเดียว
ปรากฏว่าในช่วงบ่าย เธอออกไปที่สวน และฉวยโอกาสที่พี่เลี้ยงเผลอ พยายามจับผึ้งบนต้นแอปเปิ้ลป่า แต่กลับถูกผึ้งต่อยเสียเอง
เจ้าชายองค์ที่เก้าทรงรู้สึกใจสลายและทรงเร่งเร้าหมอว่า “ถ้าอย่างนั้นก็รีบเตรียมยาขี้ผึ้งเถอะ อย่าชักช้า”
ชูชูจับมือเล็กๆ ของนิกูจูไว้ ป้องกันไม่ให้เธอขยี้ตา
นี่เป็นภัยพิบัติที่ไม่สมควรเกิดขึ้นอย่างแท้จริง
เมื่อฤดูใบไม้ผลิเปลี่ยนเป็นฤดูร้อน ดอกไม้หลากสีสันก็เบ่งบาน
ถ้ามีรังผึ้งอยู่ก็คงไม่เป็นไร เพราะพวกมันคงถูกทำลายไปแล้ว แต่การป้องกันไม่ให้ผึ้งบินเข้ามาจากภายนอกนั้นทำได้ยากมาก
คุณป้าโกรธมากและสั่งให้ตีพี่เลี้ยงที่กำลังอุ้มเจ้าหญิงองค์โตไปที่สวนยี่สิบครั้ง
องค์ชายเก้าไม่ได้ห้ามปรามเขา แต่กลับออกคำสั่งโดยตรงให้ปลดเฉาซุนออกและแต่งตั้งคนอื่นมาแทนที่
ตอนเด็ก ๆ ชูชูเคยถูกผึ้งต่อย แต่เธอก็ไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่ อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่ได้ห้ามป้าและองค์ชายเก้าจากการจัดการกับผู้คน
เขาสามารถผ่อนปรนกับคนรับใช้ในบ้านได้ แต่เขาไม่สามารถยกเว้นให้กับคนรอบข้างเด็กทั้งสามคนได้
การเลี้ยงดูเด็กนั้นยาก หากคนรอบข้างมีเจตนาร้ายหรือไม่เอาใจใส่ พวกเขาจะต้องเผชิญกับความโชคร้ายมากมาย
ตอนนี้นิกูจูค่อนข้างหนักแล้ว เมื่อเห็นว่าเคาน์เตสอุ้มเขามาสิบห้านาทีแล้วและเหงื่อออก ชูชูจึงรีบพูดว่า “เจ้าหญิง ให้แม่อุ้มเถอะ…”
เมื่อได้ยินเสียงนั้น นิกูจูพยักหน้าทั้งที่สะอื้นไห้ และขยับจากอ้อมแขนของป้าไปอยู่ในอ้อมแขนของชูชู
ชูชูพูดเกลี้ยกล่อมว่า “ฉันทำซาลาเปาไส้นมให้ทานเป็นอาหารเย็นดีไหม? เธอทานกับน้ำตาลทรายขาวก็ได้นะ…”
นิกูจูพยักหน้า จากนั้นส่ายหัวแล้วพูดว่า “เอาไปจุ่มน้ำผึ้งแล้วกินซะ!”
เจ้าชายองค์ที่เก้าซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ กล่าวว่า “พวกเจ้ากินผึ้งไม่ได้ แต่พวกเจ้ากินน้ำผึ้งได้”
นิกูจูจ้องมององค์ชายเก้าด้วยดวงตากลมโตและกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ไม่! การกินผึ้งเป็นสิ่งไม่ดี!”
เมื่อเจ้าชายองค์ที่เก้าเห็นว่านางหยุดร้องไห้แล้ว พระองค์ก็ดีใจมากและตรัสว่า “ดี ดี ดี งั้นคืนนี้เราจะกินน้ำผึ้งกัน!”
ชูชูและมาดามโบมององค์ชายเก้าอย่างพูดไม่ออก เขาถึงกับยอมตกลงทุกอย่างงั้นหรือ นิกู่จูคิดว่าเขาเป็นคนหลอกง่ายหรือไง?
ถึงแม้เธอจะความจำไม่ดี แต่ก็ใกล้ถึงเวลาอาหารแล้ว เธอจะใช้อะไรแทนผึ้งได้บ้าง?