by 
ในตอนเที่ยง ท่ามกลางแสงแดดที่แผดเผา กลิ่นทุเรียนบอมบ์จะยิ่งแรงและชวนมึนเมามากขึ้นภายใต้อุณหภูมิที่สูง
ใบหน้าของหลี่เหมิงเอ๋อเปื้อนไปด้วยขี้เหนียวสีเหลือง เธอแทบจะเป็นลมเพราะควันพิษ เธอสูญเสียความสามารถในการต่อสู้กับเสวียนจีไปโดยสิ้นเชิง
“ฮ่าๆๆ… เป็นยังไงบ้าง? กลิ่นมันเหม็นนิดหน่อย แต่รสชาติก็อร่อยใช้ได้เลยนะ เอาล่ะ ใกล้ถึงเวลาอาหารกลางวันแล้ว กินต่อได้เลย รับรองว่าอิ่มแน่วันนี้!”
ซวนจีขี่หลังหลี่เหมิงเอ๋อ คว้าทุเรียนแล้วยัดเข้าปากไม่หยุด หลี่เหมิงเอ๋อสำลัก พูดไม่ออกสักคำ
คราบเหลืองบดบังสายตา หลี่เหมิงเอ๋อโบกมืออย่างบ้าคลั่งโดยสัญชาตญาณ แต่เธอก็ไม่อาจหนีการกดขี่ของเสวียนจีได้เลย
“อืมมม…อืมมม!”
ไอ้เลวเอ๊ย อยากตายไปกับมันด้วย!
ซวนจีปิดปากหลี่เมิ่งเอ๋อไว้ เมื่อเห็นว่ายังมีทุเรียนเหลืออยู่หลายลูก ดวงตาของนางก็พร่ามัวไปสองสามครั้ง ก่อนจะเหลือบมองไปยังศีรษะของอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“ฮ่าๆๆ… บอกเลย ทุเรียนนี่ของดีจริงๆ นะ อุดมไปด้วยวิตามินและโพลีฟีนอล มีฤทธิ์ต้านอนุมูลอิสระ แถมยังช่วยกระตุ้นการสร้างรูขุมขนใหม่ได้ดีอีกด้วย”
“ดูสิ เธอหัวล้านเกือบเท่าสควิดเวิร์ดเลยนะ ฉันใจดีจนต้องช่วยเธอแล้ว! โอ้… การตอบแทนความชั่วด้วยความเมตตาหมายความว่ายังไงกัน? ฉันเป็นนางฟ้าที่งดงามและใจดีเสียจนแม้แต่พระโพธิสัตว์ก็ยังอายที่เห็นฉัน”
ซวนจีถอนหายใจและทาครีมทุเรียนที่เหลือลงบนผมของหลี่เหมิงเอ๋อ ทำให้เธอได้รับแพ็คเกจดูแลเส้นผมสปาชั้นเลิศ
การกินทุเรียนมากขึ้นช่วยให้ผมยาว แต่เธอไม่แน่ใจว่าจะมีผลกับผมหรือไม่ แต่เธอเดาว่ามันน่าจะใกล้เคียงกัน
“ดูสิว่าฉันดีกับคุณแค่ไหน ฉันใช้เวลาทั้งเช้าทำน้ำพริกนี้ และตอนนี้ก็พร้อมให้คุณใช้หมดแล้ว”
เมื่อ Xuanji ทำทุเรียนบอมบ์ เธอใส่หมากฝรั่งพีชลงไปมากเพื่อเพิ่มความหนืด ทำให้ได้เนื้อทุเรียนที่ข้นมากและมีความหนืดสูง
หลังจากที่แปะสีเหลืองติดอยู่บนผมของหลี่เหมิงเอ๋อแล้ว แปะนั้นก็ถูกนำไปตากแดดเหนือศีรษะของเธอ และค่อยๆ แข็งตัวบนผมของเธอ และกลิ่นก็แรงขึ้น
“อืมมม…อืมมม!”
หลี่เมิ่งเอ๋อหัวใจสลายและสิ้นหวัง เธอไม่เข้าใจว่าเด็กสาวผิวคล้ำผอมแห้งคนนี้จะแข็งแกร่งได้ขนาดนี้
แม้ว่ารสชาติในปากของเธอจะไม่น่ารังเกียจและยังมีรสหวานอยู่บ้าง แต่กลิ่นแปลก ๆ และรุนแรงทำให้เธออยากอาเจียนตลอดเวลา
เธออยากจะหนีแต่ก็ทำไม่ได้ เธอหวังว่าพระเจ้าจะเสด็จมาแทงผู้หญิงคนนี้ที่กำลังข่มเหงเธอด้วยดาบจนตาย
ราวกับว่าพระเจ้าทรงได้ยินเสียงเรียกของหลี่เหมิงเอ๋อ และในที่สุดก็มีเสียงฝีเท้าและเสียงมนุษย์มาใกล้ด้านนี้
“ท่านอาจารย์จักรพรรดิ มันอยู่ในทิศทางของสวนจักรพรรดิแล้ว!”
เสียงของเสี่ยวจินจื่อดังมาจากไม่ไกล เสวียนจีรีบเงยหน้าขึ้นมองและใช้พลังจิตรับรู้ตำแหน่งและระยะห่างของเฟิงเหมียน
ระยะทางประมาณสองร้อยเมตร ด้วยความเร็วในการเดินของเฟิงเหมียน จะใช้เวลาไม่ถึงสองนาทีก็ถึงที่นี่
สมองตัดสินใจได้อย่างแม่นยำภายในเวลาไม่ถึงวินาที ซวนจีปล่อยหลี่เมิ่งเอ๋อทันที กระโดดขึ้นอย่างแรงราวกับสปริง และด้วยความเร็วแสง เธอบิดมวยผมสองชั้นธรรมดาๆ บนหัวจนยุ่งเหยิง
จากนั้นนางก็ฉีกแขนเสื้อและกระโปรงหลายส่วน ทิ้งตัวลงในโคลนของสวนดอกไม้ แล้วกลิ้งตัวไปมา ทันทีที่เฟิงเหมียนปรากฏตัวที่มุมทางเดินไกลออกไป นางก็ล้มลงกับพื้นและร้องไห้อย่างควบคุมไม่ได้
“พี่ชาย เจ้าอยู่ไหน… อู่อู่อู่อู่… มีคนร้ายรังแกข้า ข้าเกือบโดนตีจนตาย… มาช่วยน้องสาวตัวน้อยที่น่ารักของเจ้าที!”
เฟิงเหมียนได้ยินเสียงผีตนหนึ่งร้องโหยหวนมาจากระยะไกล เขาจึงเร่งฝีเท้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว ไม่นานนักเขาก็เห็นหญิงสาวนอนอยู่กลางถนน ดูน่าสงสารยิ่งกว่าขอทานเสียอีก หางตาของเธอกระตุกอย่างรุนแรง
“แอ่ว!”
“อ๊า!!”
“ว้าว!!!”
เสวียนจีนอนอยู่บนพื้น ร้องไห้สะอื้นสุดเสียง เสียงร้องไห้ของเธอราวกับเสียงปีศาจ ดึงดูดความสนใจของเหล่าองครักษ์และสาวใช้ในวังที่กำลังพักผ่อนอยู่ท่ามกลางอากาศเย็นสบายใกล้ๆ
เมื่อเห็นว่าคนจำนวนมากตื่นตระหนกและรีบเข้าไปตรวจสอบสถานการณ์ ใบหน้าที่ปกติไร้อารมณ์ของเฟิงเหมียนก็ไม่สามารถยับยั้งได้อีกต่อไป และสีหน้าของเขาก็แตกออกเป็นหลายบรรทัด
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซียวจินจื่อก็ตกใจ “เฮ้! คุณหนูเซวียนจี เกิดอะไรขึ้นกับคุณ?”
เขาหายไปเพียงชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น เกิดอะไรขึ้น?
ในเวลานี้ จูเอ๋อร์ที่ถูกเสวียนจี้เตะลงไปในสระน้ำ ในที่สุดก็ปีนขึ้นมาในสภาพที่ยุ่งเหยิง และกระโจนเข้าหาหลี่เหมิงเอ๋อในสวนดอกไม้ ก่อนจะร้องครวญครางออกมา
“คุณหนู! คุณหนูเป็นอะไรไปคะ!”
ทันใดนั้นทุกคนก็สังเกตเห็นว่าในสวนดอกไม้หลากสีสัน มีร่างสีส้มรุงรังทรุดตัวลง ใบหน้าและศีรษะของเขาเปื้อนไปด้วยคราบสีเหลืองที่ไม่อาจบรรยายได้ และเขาก็ส่งกลิ่นเหม็นฉุนออกมา ซึ่งทั้งน่าขยะแขยงและน่าสะพรึงกลัว
มีคนอุทานออกมา
“ฮึ…เกิดอะไรขึ้น?”
“คนนั้นเป็นใคร ทำไมถึงเป็นแบบนี้ เขาเพิ่งตกห้องน้ำเหรอ?”
“อืม…กลิ่นอะไรน่ะ เหม็นจัง!”
“โอ้พระเจ้า! ไอ้หมอนั่นเพิ่งกินขี้ไปเหรอ?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เซียวจินจื่อก็มองเข้าไปใกล้ๆ ด้วยความตกใจจนกรามแทบหลุด “โอ้พระเจ้า! นี่… นี่ไม่ใช่ลูกสาวของนายกรัฐมนตรีฝ่ายขวาหรือ?”
ไม่เพียงแต่เซียวจินจื่อและสาวใช้ในวังโดยรอบเท่านั้นที่ตกตะลึง แต่หลี่เหมิงเอ๋อก็ตกตะลึงเช่นกันและยืนนิ่งด้วยความมึนงง
แต่เพียงพริบตาเดียว ทำไมเจ้าตัวเล็กนั่นถึงดูเหมือนโดนรังแก โดนตี และนอนร้องไห้อยู่บนพื้น?
เมื่อเห็นผู้คนมารวมตัวกันมากขึ้นเรื่อยๆ ซวนจีก็กลิ้งไปบนพื้น ร้องไห้ และกลิ้งไปที่เท้าของเฟิงเหมียน กอดน่องของเขา
“อู๋อู๋… ผมกำลังเดินอยู่บนถนนพอดี บังเอิญเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมไม่รู้จัก เธอไม่เพียงแต่เรียกผมว่าขอทานและอีตัวเท่านั้น เธอยังพยายามจะตีผมอีกด้วย… พี่ชาย ถ้าสองคนนั้นมาตีผม พี่ชายต้องช่วยผมด้วย!”
เสวียนจีร้องไห้คร่ำครวญ แล้วเช็ดคราบทุเรียนที่เหลืออยู่บนรองเท้าและกางเกงสีขาวของเฟิงเหมียนเพื่อทำความสะอาด
เฟิงเหมียนตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว เขารู้สึกปวดหนึบที่หน้าผาก เหตุผลมากมายกำลังจะแตกสลาย เขาพยายามฝืนใจโยนเสวียนจีลงไปในทะเลสาบ และกัดฟันพูดออกมาสองสามคำ
“เกิดอะไรขึ้นบนโลก?”
เมื่อเห็นท่าทางของเฟิงเหมียนที่อยากจะโกรธแต่ก็พยายามควบคุมตัวเอง ซวนจีก็รู้สึกภูมิใจเล็กน้อย
เธอและเฟิงเหมียนได้มีปฏิสัมพันธ์กันมาเป็นเวลานาน และความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอคือการได้ดูเขาประสบความล้มเหลวในหลายๆ ด้าน และชื่นชมความบิดเบี้ยวและความผันผวนของใบหน้าเย็นชาที่ไม่เปลี่ยนแปลงของเขา
“ว้าว ว้าว พี่ชายฉันตีฉัน!”
ซวนจีจับขาของเฟิงเหมียนด้วยมือข้างหนึ่ง และชี้ไปที่หลี่เหมิงเอ๋อด้วยมืออีกข้างหนึ่ง ยกหน้าคล้ายแมวของเธอขึ้นและร้องไห้ด้วยความสงสาร
เฟิงเหมียนมองอย่างเฉยเมยและเห็นรอยเลือดหลายรอยบนใบหน้าของเสวียนจี ซึ่งเห็นได้ชัดเจนมาก
ดวงตาของเขาขยับเล็กน้อย และความโกรธที่เพิ่งเกิดขึ้นก็หายไปทันที แทนที่ด้วยความเย็นชาที่ไร้ขอบเขตและกดดัน
เฟิงเหมียนหันสายตาอันเย็นชาของเขาไปที่หลี่เมิ่งเอ๋อ เสียงของเขาชัดเจนเหมือนหิมะบนยอดเขา “คุณทำมันหรือเปล่า?”
ไม่ว่า Xuan Ji จะแสดงออกอย่างไร เขาก็จะยังคงโกรธ แต่เขาจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องนางสนมของมกุฎราชกุมารแห่ง Dongchu เด็ดขาด
หลี่เหมิงถูกจ้องมองจนแข็งค้าง จากนั้นเธอก็สั่นสะท้านและกลับมาสู่สติของเธอ
เมื่อเห็นว่าชายตรงหน้าเธอ ซึ่งรู้จักกันในชื่ออาจารย์เฟิงเหมียน ไม่ได้แสดงความโกรธใดๆ ต่อพฤติกรรมที่ไม่สมเหตุสมผลและความไม่พอใจของหญิงโสเภณี ใบหน้าของเธอก็ซีดลงในทันที และความคิดไร้สาระก็ผุดขึ้นมาในใจของเธอ
เด็กสาวคนนี้…เธอจะเป็นน้องสาวของครูระดับชาติของตงชูได้จริงหรือ?