บทที่ 484 อำลาหลานชิงหยวน
เซียวปี้เฉิงก็มีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยอารมณ์เช่นกัน เขามองหยุนหลิงด้วยแววตาที่เปล่งประกาย ตอนอายุสิบห้าปี พ่อได้พระราชทานบรรดาศักดิ์และสถาปนาพระราชวัง แต่เอาจริงๆ แล้ว ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันเลย ทุกๆ ปี เมื่อกลับถึงเมืองหลวงจากชายแดน …
