บทที่ 1198 เธอยังมีความรับผิดชอบ
ดวงตาของเธอไร้ชีวิตชีวาและเงียบสงัด จ้องมองไปยังสถานที่แห่งหนึ่งอย่างไม่เคลื่อนไหว ราวกับว่าเธอถูกหยุดเวลาไว้ ไม่มีอะไรอยู่ในสายตา ทุกอย่างภายนอกถูกปิดกั้นด้วยม่าน มีเพียงแสงริบหรี่ส่องผ่านเข้ามา และเธอจ้องมองแสงนั้นต่อไป ฉันมองดูแสงค่อยๆ จางลงจากริบหรี่เป็นสว่างจ้า จากสว่างจ้าเป็นสีส้มและสีเหลืองอบอุ่น …
